ΜΥΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ

January 17, 2020

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η  

 

Η καταγωγή τού Τεκτονισμού απασχόλησε δεκάδες συγγραφείς και είναι λίγο έως πολύ γνωστή σε όλους η Ιστορία του μετά την επίσημη ίδρυση του το έτος 1717 στην Αγγλία.

 

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ 

Ένας συνοπτικός αλλά αρκετά διαφωτιστικός ορισμός γιά τον Ελευθεροτεκτονισμό είναι ότι, πρόκειται γιά ένα σύστημα φιλοσοφικής έρευνας και ηθικής πού χρησιμοποιεί μιά ιδιάζουσα μέθοδο τελετουργικών μυήσεων, μέσω συμβόλων και αλληγοριών.

Ως στόχο έχει να κατανοήσουν και να εφαρμόσουν τα μέλη του κάποιες Αρχές πού έχουν σχέση με την Ηθική και Πνευματική βελτίωση τού ανθρώπου. Αυτό είναι δυνατόν να επιτευχθεί με την έρευνα τής αληθείας, την αυτο-γνωσία και την διεύρυνση τής συνειδήσεως. Επιπροσθέτως η σχηματιζόμενη παγκόσμιος ένωση αγαθών και εναρέ-των ανδρών, με την γενικότερη έννοια τής φιλανθρωπίας, εργάζεται γιά την ευδαιμονία τής ανθρωπότητας . 

 

Η ΜΕΘΟΔΟΣ 

Διαβάζουμε στο 2ο άρθρο τού Καταστατικού Χάρτη τού Τεκτονισμού τα εξής :

► Οι Ελευθεροτέκτονες συνέρχονται σε Στοές, οίτινες τούτο μεν είναι επί μέρους συγκεκροτημέναι Ενώσεις αδελ-φών υπό κοινών τύπων και κανονισμών διεπόμεναι, όσον αφορά την συγκρότηση, σύστασιν και λειτουργία αυτών,

►τούτο δε Τεκτονικά Εργαστήρια, ήτοι τόπος, ένθα ούτοι συνεχόμενοι εργάζονται προς βελτίωσιν αυτών διά της  κατανοήσεως και εφαρμογής τών Τεκτονικών Αρχών ,

► των οποίων η εσωτερική και βαθυτέρα έννοια, διά συμβόλων εικονιζομένη και διά αλληγοριών εκτιθεμένη, απο-καλύπτεται αυτοίς, προοδευτικώς διά μυήσεων.

 

 Διακρίνουμε λοιπόν στο ανωτέρω κείμενο τού Καταστατικού Χάρτη τρείς κατευθύνσεις :

1ον  Ένα έργο ομαδικής εσωτερικής εργασίας, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο τών ημερήσιων διατάξεων τών Τεκτονικών Στοών και αναφέρεται κυρίως στις μυήσεις.

2ον  Ένα έργο ατομικής εσωτερικής εργασίας, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο τής μεμονωμένης προσπάθειας καθενός Τέκτονος γιά αυτοβελτίωση και προσφορά.

3ον  Ένα έργο στρεφόμενο εξωτερικά, εν γενεί προς την Κοινωνία, το οποίο επιτελείται ιδίως από την Μεγάλη Στοά αλλά και τις επί μέρους Στοές. Εδώ συμπεριλαμβάνεται και η περαιτέρω σύσφιξη τών αδελφικών σχέσεων, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως με την τέλεση συμποσίων και άλλων εκδηλώσεων, καθώς και με κατ’ ιδίαν συναντήσεις ►.

 

Τεκτονικά Εργαστήρια 

Ειδικότερα έργο το οποίο τελείται ομαδικά είναι το εξής :

α. Μυήσεις κατά τις οποίες, πέραν των άλλων, αποκαλύπτονται κάποιες Αλήθειες που περιγράφονται στον Κατα-στατικό μας Χάρτη ως Τεκτονικές Αρχές. Είναι τεράστιο σφάλμα τις αλήθειες αυτές να τις αναζητούμε στο κυριο-λεκτικό νόημα τών όσων διαδραματίζονται και αναφέρονται κατά τις μυήσεις. Αναφέρθηκε με ξεκάθαρο τρόπο ότι είναι κρυμμένες, και η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ και ΒΑΘΥΤΕΡΗ έννοια τους, κάτι πού τονίζω με κεφαλαία γράμματα, περι-κλείεται στα σύμβολα τούς μύθους και τις άλληγορίες πού συναντούμε στις προοδευτικές μυήσεις και στον διά-κοσμο τών Τεκτονικών Εργαστηρίων.

β. Προσπάθεια διείσδυσης τών Τεκτόνων στις ανωτέρω Τεκτονικές Αρχές ή Αλήθειες, οι οποίες έχουν όχι μόνον Κοσμικές εφαρμογές, αλλά και Μεταφυσικό χαρακτήρα. Η κατανόηση τών Αρχών αυτών, θα τούς βοηθήσει να βελτιωθούν πνευματικά και να προσαρμόσουν την ηθική τους συμπεριφορά, ώστε στην συνεχεία με την σειρά τους να  συνεισφέρουν ως άτομα στην Ειρηνική και βαθμιαία ανόρθωση της ανθρωπότητας .

γ . Όταν η ημερησία διάταξη δεν περιλαμβάνει μύηση, στον τομέα αυτό συμβάλουν :

1ον: Η ανάπτυξη θεμάτων πού έχουν σχέση με ιστορικές αναφορές, ώστε να μπορέσουν οι τέκτονες να διεισδύσουν στην Καταγωγή, στο Πνεύμα και την Ψυχή τού Θεσμού.

2ον : Η ανάπτυξη θεμάτων, σαν απαραίτητο συμπλήρωμα τών μυήσεων, πού έχουν σαν στόχο την ερευνητική και ερμηνευτική προσπάθεια αποκάλυψης τών κρυμμένων τεκτονικών αρχών πού περιέχονται στις μυήσεις και τις πνευματικές και ηθικές κοινωνικές τους προσαρμογές.

Διαβάζουμε σχετικά στο πρόσφατο τυπικό τού μαθητού :

Αἱ ομιλίαι πρέπει να είναι αυστηρώς τεκτονικού καὶ μυσταγωγικού περιεχομένου ( π.χ ερμηνείες αλληγοριών τού τυπικού, ερμηνεία συμβόλων κ.λ.π. ). Ας σημειώσουμε το αυστηρώς !

3ον : Ανταλλαγή απόψεων και συζητήσεις στα πλαίσια τής συνεργασίας στα παραπάνω θέματα, τόσον κατά την διάρκεια τών εργασιών, όσον και σε άτυπες συναντήσεις .

Γιά να εισέλθει κανείς στον Τεκτονισμό ως απαραίτητη προϋπόθεση είναι να είναι κανείς εκ των προτέρων στην ζωή του και στην αμύητο κοινωνία χρηστών ηθών.

« Έτσι πρέπει να έχει κανείς μεγάλη δόση παιδαριωδίας, γιά να τον πείσουμε ότι χρειάζεται  μιά καλώς οργανωμένη αδελφότητα με εντυπωσιακό τυπικό, γιά να τον διδάξουμε, μεμονομένως και με την αυστηρότερη εχεμύθεια τις δέκα εντολές ή μια παραλλαγή αυτών, πράγμα που έγινε ήδη από τις πρώτες τάξεις τού δημοτικού σχολείου ».

 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΓΟΡΙΩΝ

Κατά γενική ομολογία, όλες οι Ιερές Γραφές περιέχουν ένα εξωτερικό και ένα εσωτερικό νόημα.

Πίσω από το κυριολεκτικό, κρύβεται ένα άλλο νόημα, μιά άλλη μορφή Γνώσεως.

Στα Ευαγγελία χρησιμοποιούνται πολλές παραβολές. Αν τις πάρουμε κατά γράμμα ,είναι φανερό πως αναφέρονται σε αμπέλια, σε ιδιοκτήτες, σε επιστάτες, σε άσωτους υιούς, σε λάδι, σε νερό και σε κρασί, σε σπόρους και σπορείς, σε γη και σε πολλά άλλα. Όταν κατά την μύηση ακούγονται φράσεις όπως : “ ας διέλθη δια των φλογών ”, καί ,

κύριε αι φλόγες αίτινες περιέβαλον υμάς, είθε αύται να θερμάνουν την καρδία υμών εν τη προς τον πλησίον Αγάπη ”,

όλα αυτά αν τα πάρουμε κυριολεκτικά ακούγονται σε κάποιον τρίτο παράλογα !

Αυτό είναι το επίπεδο τού κυριολεκτικού νοήματος. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τη γλώσσα τών παραβολών και των αλληγοριών όπως άλλωστε και όλων των Ιέρων γραφών. Έπειτα από τα παραπάνω μπορεί κανείς δικαιολο-γημένα να διατυπώσει το παρακάτω ερώτημα. Γιατί μας δίδονται όλα αυτά με παραπλανητική μορφή ; Γιατί να μην λένε άμεσα αυτό πού θέλουν να πούν ; Αν όλες αυτές οι αλληγορίες, οι μύθοι και τα σύμβολα εννοούν κάτι άλλο, γιατί αυτό δεν λέγεται καθαρά από την αρχή, ώστε να μπορούν όλοι να το καταλάβουν ; Γιατί αυτή η συσκότιση, όλο αυτό το μυστήριο, αυτή η συγκάλυψη ; Γιατί είναι ανάγκη να υπάρχουν οι παραβολές στα Ευαγγέλια, όπως βέβαια κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Τεκτονισμό ; Αν κάποιος πού σκέπτεται έτσι διατύπωνε την απορία του γιά την ιστορία τής Δημιουργίας στην Γένεση – πού είναι φανερό ότι δεν μπορούμε να την πάρουμε κατά γράμμα και ότι σημαίνει κάτι διαφορετικό από ότι εννοούν οι λέξεις– θα μπορούσε κάλλιστα να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι λεγόμενες Ιερές γραφές είναι ένα είδος απατής πού επιβλήθηκε επίτηδες στην ανθρωπότητα.

Έχουμε λοιπόν μεγάλες παρανοήσεις όταν είμαστε προσκολλημένοι στο γράμμα και όχι στο Πνεύμα !  Όλες οι Ιερές γραφές, καθώς και οι μυήσεις τού Τεκτονισμού, έχουν ως σκοπό να μεταδώσουν ένα νόημα υψηλότερο από αυτό πού περιέχεται στις λέξεις. Αυτήν την υψηλότερη αλήθεια ο άνθρωπος πρέπει να την κατανοήσει εσωτερικά.

Ως εσωτερική εξέλιξη θεωρούμε την ανάπτυξη τής κατανόησης. Αυτό το ανώτερο, κρυμμένο εσωτερικό νόημα, δοσμένο με λέξεις και εικόνες καθημερινής χρήσης, μπορεί να το συλλάβει κανείς μόνον με την κατανόηση.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζει να εμφανίζεται η πρώτη μας δυσκολία. Κατανοώ κυριολεκτικά είναι ένα πράγμα και κατανοώ ψυχολογικά ένα άλλο. Γιά παράδειγμα η εντολή « Ού μοιχεύσεις » είναι κυριολεξία.

Αλλά η ψυχολογική έννοια αναφέρεται στην ανάμιξη διαφόρων δοξασιών και διδασκαλιών και δίδεται στο Λευιτικό.

   Γιά αυτό συναντούμε συχνά την έκφραση ότι οι άνθρωποι εκπορνεύονταν με άλλους Θεούς και άλλα τέτοια. Καμιά φορά οι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να καταλάβουν τα πάντα αρκεί να τούς τα πούν. Αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Η ανάπτυξη τής κατανόησης, η διάκριση τών διαφορών, προϋποθέτει μακρόχρονη παιδεία. Όμως η υψηλότερη γνώση, το υψηλότερο νόημα, αν κατεβεί στο συνηθισμένο επίπεδο κατανόησης, φαίνεται ανοησία ή κατανοείται λανθασμένα. Και τότε γίνεται άχρηστο, αν όχι κάτι χειρότερο.

Τα υψηλότερα νοήματα μπορούν να δοθούν μόνο σε όσους έχουν την τάση να τα συλλάβουν σωστά.

Να γιατί ο Ιησούς δεν μιλούσε καθαρά σε όλους, αλλά μιλούσε στα πλήθη με παραβολές.

Διαβάζουμε στα Ευαγγέλια :

“ Ταύτα πάντα έλάλησεν ο Ιησούς εν παραβολαίς τοίς όχλοις, καί χωρίς παραβολής ουδέν ελάλει αυτοίς . κατ' ιδιαν δε τοίς 

  μαθηταίς αυτού επέλυε πάντα ” ( Μάρκος κεφ. 4 : 33, 34 ).

Μη δότε το άγιον τοίς κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν

  τοίς ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς .”  ( Ματθαίος κεφ. 7: 6 ).

Σκοπός των παραβολών και αλληγοριών είναι να μεταδώσουν στον άνθρωπο ένα υψηλότερο νόημα με την ορο-λογία ενός κατωτέρου νοήματος. Αποτελούν ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε ένα κατώτερο και σε ένα ανώτερο επίπεδο. Βασικά η κατανόηση τού ανθρώπου κινείται στο καθορισμένο φυσικό ή υλικό επίπεδο, γι’ αυτό οι παρα-βολές είναι επίτηδες έτσι φτιαγμένες ώστε να απευθύνονται πρώτα στο συνηθισμένο επίπεδο τού Νού. Έτσι ο άνθρωπος ή θα μπορέσει ή δεν θα μπορέσει να σκεφτεί μόνος του. Ταυτόχρονα, όμως επιδρούν στον Νού έτσι ώστε να ανυψώνει το φυσικό επίπεδο κατανόησης σε ένα άλλο επίπεδο νοήματος. Αυτό γίνεται διότι ο βασικός σκοπός όλων τών μυητικών οργανώσεων είναι να βοηθήσουν την ανάπτυξη τής ανθρώπινης φύσεως και να την καταστή-σουν ικανή να δεχτεί άμεσες επιρροές από τα ανώτερα επίπεδα. Αναπτύσσουν τόσον την νόηση όσον και την πνευματικότητα, από όπου και το βασικό αξίωμα ότι « η μύηση είναι πάντοτε ατομική » και η οργάνωση απλώς υποδεικνύει τον δρόμο βοηθώντας να αποφύγουμε τα επικίνδυνα μονοπάτια. Εδώ έγκειται η ατομική εσωτερική εργασία τού καθ’ ενός μέσα από την μέθοδο τού Τεκτονισμού, πού είναι η Μυσταγωγία.

Στον Τεκτονιαμό δεν υπάρχουν ΜΥΣΤΙΚΑ ( τα τυπικά του κυκλοφορούν σχεδόν ελεύθερα ) αλλά μόνον η έλλειψη ή η ύπαρξη τής Δυνατότητος Κατανόησης σε ποικίλους βαθμούς ανάλογα με το συνειδησιακό επίπεδο τού καθενός.

Υπό την έννοια αυτήν το λεγόμενο, τελείως παρεξηγημένα, Τεκτονικό "Μυστικό", για πλείστους τέκτονες παραμένει

δια βίου "ΜΥΣΤΙΚΟ", διότι δεν κατάφεραν ή δεν προσπάθησαν να επιτύχουν έναν υψηλότερο βαθμό συνειδήσεως.

 

Η ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

Είναι η Επιστήμη πού με την μεθοδική νόηση (δηλ. τον ορθό Λόγο) και τις υπερβατικές σκέψεις ( δηλ. με την κάθοδο στο βάθος τής συνειδήσεως ), στηριζόμενη στην αντικειμενική παρατήρηση ( παρατήρηση τής Φύσεως και μελέτη τών Φαινομένων ), αναζητά την ενυπάρχουσα στην Φύση Αλήθεια και την εξήγηση τού συνόλου τών πραγμάτων.

Η μέθοδος αυτή αποκαλύπτει βαθμιαία μέσα από τις μυήσεις και κατά κανόνα με τα σύμβολα και τις αλληγορίες, τον τρόπο τής ηθικής διαπαιδαγώγησης και κάθαρσης ως απαραίτητης προϋπόθεσης γιά την κατανόηση τής εσω-τερικής γνώσεως τών αληθειών τής Φύσεως και τού Πνεύματος. Όπως γίνεται φανερό απουσιάζει η δογματική διδασκαλία. Με αυτό δεν πρέπει να νομίσει κανείς ότι δεν πρεσβεύει κάτι συγκεκριμένο, αφού και αρχές έχει και δοξασία, διότι οι ιδρυτές του απεικόνισαν την ιδεολογία του, την δοξασία του με σύμβολα, αλληγορικές παρα-στάσεις και τελετουργικές μυήσεις γιά τούς εξής επιπρόσθετους λόγους :

1. Να αποφευχθεί το Δόγμα. Το δόγμα είναι η χρεοκοπία κάθε πνευματικής έρευνας και κάθε διανοητικής αντι-λήψεως. Τα δόγματα στερούν τον άνθρωπο από κάθε πνευματική αμεροληψία, είναι το αίτιο τής πνευματικής κατα-πτώσεως και αντιβαίνουν στην ελευθερία τού ατόμου και το σπουδαιότερο στην πνευματική του φύση. Στον Τεκτο-νισμό δεν υπάρχει τίποτε το δογματικό, τίποτε δεν διδάσκεται, αλλά αποκαλύπτεται προοδευτικά στα μέλη του και εφόσον αυτά είναι επιδεκτικά μιάς τέτοιας αποκαλύψεως. 

2. Να προστατεύσουν τις αιώνιες αλήθειες από παρανοήσεις, από την φθορά τού χρόνου  και την επέμβαση τών ανθρώπινων διανοιών προς αλλοίωση τους αλλά και γιά την προστασία τού ίδιου τού θεσμού από τις επιθέσεις τών δογματικών και τού φανατισμού.

3. Να εξαναγκάσουν την διάνοια τών μυημένων σε βαθύτερη μελέτη με σκοπό τον σχηματισμό πραγματικών ιδεών. Η λέξη σύμβολο αποτελείται από την πρόθεση συν και το ρήμα βάλλω.

Τοποθετώ δηλαδή δύο πράγματα μαζί.

Το ένα είναι το ορατό αντικείμενο και το δεύτερο, η ιδέα, ή, η έννοια που υποκρύπτεται πίσω από αυτό.

Είναι δε δύο ειδών :

► Εκείνα πού περιγράφουν καταστάσεις αντιληπτές μέσω των πέντε αισθήσεων και υπόκεινται σε μέτρηση ( ποσό-τητες ),  και τις περιγράφουμε με τα συνήθη μέσα επικοινωνίας .

►Εκείνα πού περιγράφουν καταστάσεις τού υπεραισθητού καθώς καί τού εσωτερικού κόσμου τού ανθρώπου ( έννοιες-σκέψεις - συναισθήματα - μορφές ενεργείας κ.λ.π ), τα οποία δεν υπόκεινται σε μετρήσεις ( είναι αστάθμητα - ποιότητες ), γιά αυτό και δεν είναι αντικείμενο επιστημονικής έρευνας, με την στενή έννοια πού δίνουμε στον όρο σήμερα, δηλαδή να βασίζονται στο πείραμα καί την αντικειμενική παρατήρηση. Οι μύθοι οι αλληγορίες, τα σύμ-βολα καί οι μυήσεις, περιγράφουν καταστάσεις τής δεύτερης κατηγορίας, δηλαδή καταστάσεις τού  υπεραισθητού κόσμου καί της μελλοντικής εξελίξεως τού ανθρώπου. Είναι η γλώσσα τού Υποσυνειδήτου και η μέθοδος τής Μυσ-ταγωγίας. Τα παλιά χρόνια οι μύστες έδιναν στους μαθητές τους ένα σύμβολο και τούς παρακινούσαν να δια-λογιστούν επί μέρες ώστε να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Πρόκειται για μια τεχνική πού απευθύνεται κυρίως στον λεγόμενο υποσυνείδητο Νού μας. Εδώ κρύβεται ένα μεγάλο μυστικό. Η υποβολή γίνεται από τον συνειδητό Νού προς τον υποσυνείδητο Νού τού ανθρώπου. Ο υποσυνείδητος Νούς ανήκει σε ένα στάδιο εξέλιξης κατά πολύ αρχαιότερο από τον συνειδητό. Στην πραγματικότητα ανήκει σε ένα στάδιο εξέλιξης αρχαιότερο και από την ανάπτυξη τής ομιλίας. Το να απευθυνόμαστε σε αυτόν με λόγια είναι σαν να μιλάμε σε ένα άνθρωπο σε μιά γλώσσα πού δεν καταλαβαίνει. Γιά να συνεννοηθούμε μαζί του θα πρέπει να καταφύγουμε σε χειρονομίες ή να σχεδιάσουμε εικόνες εκείνου τού πράγματος πού εννοούμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τον υποσυνείδητο Νού.

Μέσω τών συμβόλων και αλληγορικών παραστάσεων σχηματίζονται νοερές εικόνες στο συνειδητό μέρος τού ανθ-ρώπου, ώσπου αρχίζουν να καταγράφονται στο υποσυνείδητο. Ο υποσυνείδητος Νούς θα αντιληφθεί τις εικόνες και συμβολισμούς πού υποκρύπτονται πίσω από αυτές και αναφέρονται σε καταγεγραμμένες κοσμικές αλήθειες αιώνων πού αφορούν την εξέλιξη τού ανθρώπου και τού σύμπαντος και θα ενεργήσει ανάλογα μεταβιβάζοντας την κατανόηση στην συνείδηση. Ένα χρήσιμο και απαραίτητο εργαλείο γιά την υλοποίηση όλων των ανωτέρω θεωρεί-ται το Τυπικό. Κάθε μυστηριακή οργάνωση είχε ανέκαθεν τυπικό γιά τις μυήσεις τών νεοφύτων, πού περικλείει εν μέρει σε συνθηματική γλώσσα ( αλληγορική ) και σε συμβολισμούς, την εσωτερική φιλοσοφία της.

 

Το Τυπικό.

Είναι μιά λογική και ψυχολογική σύνθεση επίσημης τελετής ή τελετών, με την χρήση συμβόλων, συνοδευτικών λέξεων και κινήσεων, με σκοπό την μεταβίβαση στον μυούμενο μιάς επήρειας κυρίως ψυχολογικού τύπου και την μύηση του στον ανάλογο συμβολικό βαθμό. Η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αφ’ ενός σε μεταφυσικές και αφ’ ετέρου σε ψυχολογικές βάσεις. Τα τυπικά διαιρούνται συνήθως σε τέσσερα μέρη :

1ον μέρος : Εκτίθεται η διασκευή τού εργαστηρίου πού ενδείκνυται γιά τον ανάλογο βαθμό και τα διάσημα τών αξιωματικών ( Γνώμων, στάθμη, νήμα τής στάθμης κ.λ.π. ).

2ον μέρος : Αναγράφεται ο « κεραμιστής » τού βαθμού, δηλαδή το σημείο τής τάξεως, η χειραψία, η ιερή λέξη κ.λ.π., δηλαδή τα « σημεία αναγνωρίσεως » τού βαθμού.

3ον μέρος : Περιλαμβάνει εκτός τού τύπου τού ανοίγματος και τού κλεισίματος τών εργασιών, την τελετή τής εισ-δοχής στον αντίστοιχο μυητικό βαθμό.

Το μέρος αυτό είναι και το σπουδαιότερο από απόψεως συμβολικής και παραδοσιακής.

4ον μέρος : Είναι αφιερωμένο στην « κατήχηση », ή την διδασκαλία τού κάθε βαθμού. Η πραγματοποιούμενη τελετή μυήσεως, με βάση τις διατάξεις τού τυπικού, αποσκοπεί πρώτα στην μεταβίβαση τής πνευματικής και ψυχολογι-κής επήρειας στον μυούμενο, ώστε να καταστεί στο εξής « αποδεδεγμένος » στην αλυσίδα τής Παραδόσεως, και δεύτερον να τεθούν μπροστά του τα σύμβολα και οι τύποι, οι οποίοι πρόκειται να αποτελέσουν το θέμα τών δια-λογισμών του, από όπου θα πηγάσει η εσωτερική ερμηνεία τών συμβόλων τού βαθμού και η Αλήθεια πού εκδηλώ-νεται από την βιωματική προσαρμογή αυτών.

Έτσι τα τυπικά δεν δίνουν πληροφορίες γιά την βαθύτερη έννοια τών συμβόλων και συμβολικών τελετών, αλλά αρκούνται ως επί το πλείστον σε φυσικές και ηθικές ερμηνείες.

Προς επίρρωση τών ανωτέρω,  το τυπικό τού Διδασκάλου ( Γ' συμβολικός βαθμός ) διευκρινίζει τα εξής :

« τα τυπικά ημών δεν δύνανται να περιλαμβάνουν μακράς αναπτύξεις αλλά υποδεικνύουν εις τον μυούμενο την οδό την οποίαν ούτος οφείλει να διανύσει μετά θάρρους και καρτερίας ». 

Έργο συνεπώς τού κάθε μυουμένου είναι να ανακαλύψει, είτε τελείως μόνος, είτε με την βοήθεια εμπείρου και φωτισμένου Διδασκάλου ( που είναι, κατά την γνώμη μου, τελείως απαραίτητο ), την πνευματική και αναγωγική σημασία τών στοιχείων τού βαθμού.

Πριν να φθάσει στο σημείο αυτό, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι μυήθηκε ουσιαστικά στον εν λόγω βαθμό.

Υπάρχουν συνεπώς δύο μυήσεις γιά κάθε έναν βαθμό :

α. Η τυπική και θεωρητική, η οποία απονέμεται κατά την τελετή τής μυήσεως.

β. Η ουσιαστική ή πρακτική, η οποία κατακτάται με την προσωπική προσπάθεια και εργασία τού καθενός.

 

   Εδώ ταιριάζει απόλυτα ένα απόσπασμα από την Διδασκαλία τού μαθητού ►, σχετικό με την τυπική μύηση, όταν αφαιρείται το μαύρο κάλυμμα τών οφθαλμών και αντικρίζει τα φλεγόμενα ξίφη πού κρατούν στα χέρια οι αδελφοί !

      ( Ε. = ερώτηση - Α. = απάντηση )

Ε.- Τι εγένετο ακολούθως ;                                                                

Α.- Μού έδωκαν το φως .

Ε.- Τι είδατε τότε ;

Α.- Ζωηρές ακτίνες προσέβαλαν τούς οφθαλμούς μου και είδον άπαντας τούς Αδελφούς οπλισμένους διά ξιφών             των οποίων οι αιχμές διηυθύνοντο κατ’ εμού.

Ε.- Τι εσήμαινε τούτο ;

Α.- Ηννόησα έκτοτε ότι τα ξίφη εκείνα συμβόλιζαν  τας  ακτίνας τού Φωτός της αληθείας, αίτινες εκ πρώτης όψεως        πλήττουν την διανοητικήν όρασιν εκείνου, όστις δεν είναι προπαρασκευασμένος δι’ εμμόνου διδασκαλίας.

 

  Η ουσία τού τυπικού δεν περιορίζεται απλώς και μόνον στην αναπαράσταση ενός δράματος, με σκοπό μόνον την διέγερση τών κέντρων τής προσοχής ή συναισθηματικής σφαίρας, τού θαυμασμού και άλλων στοιχείων τής ψυχής τού μυούμενου. Φυσικά μιά τέτοια ψυχολογική επενέργεια δεν παραμένει χωρίς αποτέλεσμα. Αποφασιστικό όμως ρόλο για την πραγματική μύηση, αποτελεί το ξύπνημα παραστάσεων πού δεν σχετίζονται τελικά με οποιονδήποτε φυσικό υπόβαθρο. Επειδή όμως το συμβολιζόμενο δεν κατέχει καμιά ορατή ή φυσική μορφή, δεν πρόκειται να γίνει με τις αισθήσεις αντιληπτή η βαθύτερη έννοια του, αλλά με τον καθαρό διαλογισμό, ώστε μακριά από κάθε φυσική επιρροή να φτάσει ο Νούς στην σύλληψη τής καθαρής ιδέας τού συμβολιζομένου. Αυτό όμως  αποτελεί έργο πολύ δύσκολο γιά τον σημερινό “ πολιτισμένο ” άνθρωπο, ο οποίος μη έχοντας πνευματική ηρεμία και εξ αιτίας τού πολυάσχολου τής ζωής μας, είναι ανίκανος να συγκεντρωθεί έστω και γιά λίγα λεπτά επάνω σε μιά ιδέα. Εν τούτοις το έργο αυτό δεν παύει να αποτελεί την πιό απλή άσκηση γιά όποιον επιθυμεί να επιτύχει την πραγματική μύηση.

Βλέπουμε λοιπόν ότι γιά την κατανόηση όλων αυτών υπάρχουν πολλές αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες. Παρόλα αυτά, όπως αναφέραμε, στο τυπικό τού μαθητού μας υποδεικνύεται η ατομική μέθοδος, γιά να προσεγγί-σει κανείς τις ακτίνες τού Φωτός.

Πόσοι όμως είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και εφαρμόσουμε τις υποδείξεις αυτές ;

 

   Η Τεκτονική Εγκυκλοπαίδεια τού Νέστορα Λάσκαρι αναφέρει διευκρινιστικά τα εξής :

«Ο Τεκτονισμός είναι ο θεματοφύλακας ( προασπίζεται την ύπαρξη και συνέχεια ) τής Αρχαίας Σοφίας  όπως αυτή μας παρε-δόθη διά τών Αιγυπτιακών καί Ελληνικών Μυστηρίων, διά τού Μεσαιωνικού Ερμητισμού καί διαφόρων άλλων μυστικών σωματείων. Δεν απετέλεσε ποτέ καθαρώς επαγγελματικό σωματείο ούτε απλώς ηθικοπλαστική οργάνωση, όπως θέλουν μερικοί να ισχυρισθούν... Ολόκληρη η σειρά τών βαθμών αποδεικνύει ότι πρόκειται περί θεσμού καθαρώς Αποκρυφιστικού καί Μυστηριακού, στα σύμβολα τού οποίου απεικονίζεται ολόκληρος η αποκάλυψη τού ΛΟΓΟΥ…

Ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν αποβλέπει στην καλλιέργεια τού αισθήματος τής φιλαλληλίας μεταξύ τών μελών του.

Ο Σκοπός του δεν είναι αυτός, αλλά είναι η παρά τώ ανθρώπω καλλιέργεια, ούτως ειπείν, τών υποσυνειδήτων εκείνων ιδιοτήτων οίτινες αποτελούν την πραγματικήν, αλλά καταπνιγείσαν υπό τον Ψευδοπολιτισμόν, υπόστασιν του. 

Όταν δε ο Τέκτων, ούτω πως μυσταγωγούμενος, κατανοήσει την σημασίαν τού Δελφικού Γνώθι Σ’ Αυτόν τότε ασφαλώς και φιλαλληλία θα ασκεί και εν αρετή θα ζεί ».

Και καταλήγει σε ένα απαισιόδοξο και όχι και τόσον ενθαρρυντικό συμπέρασμα :    

              « Πόσοι όμως έχουν την δυνατότητα να αναγνώσουν τα σύμβολα ταύτα ; »          

 

ΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΜΟΥ

Δυστυχώς, λόγω απουσίας κάποιου γενικού κώδικα ( κλειδιών ), κάτι που επιτείνεται από την έλλειψη στοιχειώδους μυητικής υποδομής τών νεοεισερχομένων, καθώς και λόγω της προοδευτικής ανύψωσης σε κάθε βαθμό, το θέμα τής ερμηνείας τών συμβόλων, τών αλληγοριών και των μυήσεων και η σύνδεση μεταξύ των γίνεται εξαιρετικά περί-πλοκο και συνήθως ο καθένας ελλείψει καλύτερης μεθόδου παραθέτει στοιχεία από τις γνώμες και απόψεις πού κατόρθωσε να συλλέξει.

Το συνηθέστερο όμως είναι ότι οι τέκτονες δεν καταπιάνονται καθόλου με τα θέματα αυτά. Στα πλαίσια λοιπόν τής ομαδικής εργασίας τών στοών, οι περισσότερες ομιλίες δεν έχουν σχέση με την αποκάλυψη τών Τεκτονικών Αρχών πού είναι κρυμμένες υπό τον μανδύα τών συμβόλων και αλληγοριών τών μυήσεων και ασχολούνται μόνον με θέματα κοινωνικής ηθικής, με φιλοσοφικά ή επιστημονικά θέματα και με θέματα πού φέρουν μεν παραπλανητικά τεκτονικό τίτλο αλλά στην ουσία το περιεχόμενό τους είναι παντελώς άσχετο. 

Όμως οι μη σχετικές ομιλίες δεν βοηθούν τούς νέους τέκτονες προς την σωστή κατεύθυνση διότι δεν τούς δίνουν ερεθίσματα καί βασικές πληροφορίες γιά την έρευνα τους. Το αποτέλεσμα είναι να χάνουν το ενδιαφέρον τους, καθώς ακούν ομιλίες με θέματα τετριμμένα, πού συνήθως είναι γνωστά, καθ' ότι υπάρχουν σε όλα τα βιβλία, στις εγκυκλοπαίδειες και συνήθως στο διαδύκτιο καί έτσι πέφτουν σε αδράνεια ή αποχωρούν διότι δεν ικανοποιήθηκαν οι προσδοκίες των.

Δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε και το γεγονός ότι όταν ο Τεκτονισμός έγινε ένα σύστημα ανοικτό τότε, κατά την γνωστή σε όλους ρήση “ ού τα πάντα τοίς πάσι ρητά ”, η μυστηριακή γνώση παρουσιάστηκε προς τα έξω κρυπτο-γραφημένη. Διότι δεν νοείται να πιστεύουμε ότι εφ’ όσον τα τυπικά είναι σχετικά εύκολα προσιτά σε όλους, η γνώση αυτή θα παρουσιαζόταν τελείως ελεύθερα στο οποιοδήποτε κοινό.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά την άποψη μου ο ρόλος τού Τεκτονισμού, όσον αφορά την μυσταγωγική του υπόσταση, δεν είναι να δώσει στον κάθε ένα τα κλειδιά τής Παραδόσεως αλλά αλληγορικά διδάγματα καί ηθικά συμπεράσματα πού αποβλέπουν στην διατήρηση τής μυητικής δάδας καί στην προσέλκυση ωρίμων ψυχών προς τις Αλήθειες αυτές. με την ελπίδα ότι όταν έρθει η ώρα θα βρούν τον πραγματικό δρόμο, δηλαδή την Επιστήμη τής Ζωής, προπονημένοι ήδη καί γαλουχημένοι με τον Μεταφυσικό και Μυσταγωγικό τρόπο τού σκέπτεσθαι καί τού ζην.   

 

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ

 

Το σχέδιο τού Τεκτονικού οικοδομήματος αντιστοιχεί σε τέσσερα επίπεδα - ορόφους καί τρείς στήλες ( Ναός και μωσαϊκό  δάπεδο - Ουρανός και μέσον Δώμα - Άγια τών Αγίων - Θεός ).

1) Στην αριστερή στήλη ( B.. ) έχουμε τις εξωτερικές Κοινωνικές εφαρμογές.

2) Στην δεξιά στήλη ( J.. ) έχουμε τις Μυήσεις καί την εσωτερική λειτουργία τών Στοών.

3) Η κεντρική στήλη είναι η Συνειδησιακή καί σχετίζεται με όλους τούς παράγοντες πού συντελούν στην κατανόηση καί εφαρμογή τών κρυμμένων Τεκτονικών Αρχών τών μυήσεων !

 

  1ον . Ο ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

Ο ανώτερος όροφος αντιστοιχεί στην Μεγάλη Στοά υπό την εποπτεία της οποίας Τελούνται οι εργασίες όλων των Στοών μιάς Επικράτειας.

 

   2ον . Ο ΕΞΑΚΤΙΝΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ

Ο πιό κάτω όροφος, σε επίπεδο ομαδικής εργασίας τών Στοών, αντιστοιχεί στον Αρχετυπικό Πνευματικό Κόσμο εις τον οποίον αντιστοιχούν οι αναλλοίωτες Τεκτονικές Αρχές.

Ο εκτελών τις μυήσεις Σεβάσμιος, ως Μυσταγωγός, έχει την έδρα του στα Άγια τών Αγίων.

   3ον . ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΔΩΜΑ

 Εδώ γίνεται η Κάθοδος στο βάθος της συνειδήσεως τού καθενός, όπου εργάζεται γιά την κατανόηση τών κεκρυμμέ-νων Τεκτονικών Αρχών καί των Κοινωνικών εφαρμογών τους.

Στην θέση αυτήν έχουμε το σύμπλεγμα τού Διαβήτη με τον Γνώμονα. Στο κέντρο τού συμπλέγματος μία πινακίδα η οποία αντικαθιστά το γράμμα G, μας αποκαλύπτει το κρυμμένο περιεχόμενό του στα τρία ανώτερα επίπεδα ως : Γένεση  ► Γεωμετρία  ► Γνώση.

Όλες οι κεκρυμμένες Αρχές τών μυήσεων τού Τεκτονισμού περιέχονται στο γράμμα G , το οποίο υποκαθιστά τις πιό κάτω επί μέρους εσωτερικές έννοιες καί κατ’ επέκταση τις εφαρμογές τους, ήτοι : Τετραγράμματο, Ψυχή τού Κόσμου, Αστρικό Φως, Αιθέρας, Τέλεσμα, Ουροβόρος Όφις, Μ.Α.Τ.Σ., Παγκόσμιο Ενωτικό Δυναμικό Πεδίο, κ.α.

 Η γνώση τών εκφράσεων καί ιδιοτήτων τού Μεγάλου Αυτού Παράγοντος  G  μέσω τού οποίου δημιουργήθηκε καί συντηρείται το Σύμπαν, επιτρέπει στο να διεισδύσει κανείς στις Αλήθειες, στις πρακτικές εφαρμογές καί προσαρμο-γές τών κεκρυμμένων Τεκτονικών Αρχών.

 

4ον . ΤΟ ΜΩΣΑΙΚΟ ΔΑΠΕΔΟ

Εδώ γίνεται η ατομική καί ομαδική εσωτερική καί εξωτερική επεξεργασία τής Μυήσεως .

 Ιόλαος

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

 

Please reload