ΤΟ ΑΙΩΝΙΟΝ ΦΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΠΑΝ ΤΕΙΝΕΙ

December 22, 2019

Όπως είναι εξακριβωμένο και όπως αναφέρεται στην “ Γένεση ”, ο άνθρωπος εμφανίσθηκε τελευταίος από όλα τα δημιουργήματα.

Αφού δηλαδή ο Θεός περάτωσε το έργο τής Δημιουργίας, σαν επιστέγασμα αυτής έπλασε « τον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Αυτού άνθρωπο ».

Αυτό σημαίνει ότι τον προίκισε με ιδιότητες (  κατ’ εικόνα Αυτού  ) ώστε να μπορέσει ενεργοποιώντας αυτές (  διότι όλες υπάρχουν εν δυνάμει ) να πραγματοποιήσει το καθ’ ομοίωση.

Το τυπικό τού Μαθητή ( Α' Συμβολικός βαθμός ), αναφέρει για το Αιώνιον Φως προς το οποίον το παν τείνει…

Όλα λοιπόν δείχνουν ότι ο άνθρωπος - ΕΓΩ - έχοντας οδηγό τις όποιες ιδιότητες τού Πνεύματος θα επιδιώξει κατά την μακρά και επίπονη διαδρομή του στην Γη να βρεί τον δρόμο τής επιστροφής προς την Πνευματική πηγή από την οποία απέρρευσε αφού προηγουμένως αγωνιστεί σκληρά, σαν Πνεύμα αντιτιθέμενο λόγω τής φύσεως του προς την ύλη, ώστε να περιβληθεί το άφθαρτο και αιώνιο σώμα τού απελευθερωμένου από υλικά βάρη Εκλεκτού !

Πρόκειται γιά το ένδυμα τής Ψυχής γιά το οποίο ακούμε στο εξαποστειλάριο τού  Όρθρου τών πρώτων ημερών τής Μεγάλης Εβδομάδος  :

       « τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου κεκοσμημένον και ένδυμα ούκ έχω, ίνα εισέλθω   

          εν αυτώ .  λάμπρυνόν μου την στολήν τής ψυχής, Φωτοδότα καί σώσον με ».

Η ωραία αυτή φράση αποτυπώνει κατά τον καλύτερο τρόπο, το πως η Ορθόδοξη Εκκλησία τού Χριστού περιγράφει την σχέση τού Θεού με τον άνθρωπο. 

Γιά ποιόν λόγο όμως αφού ήταν Πνεύμα αγνό και ελεύθερο και απολάμβανε πλήρως τών πνευματικών αρετών, ενωμένο με την Πνευματική του πηγή, να αποχωρισθεί από αυτήν ;

Και γιατί να αποσταλεί στο υλικό επίπεδο ( στο Μωσαϊκό δάπεδο τού ναού ) και εκεί ατομικοποιημένος μέσα σε ένα υλικό σώμα να επιζητήσει κατόπιν σκληρής πάλης με την ύλη μέσα στην οποία έχει “ εγκλωβιστεί ” να επανέλθει στην πηγή από την οποία απέρρευσε ;

   Η απάντηση που κατ’ αρχάς μπορεί να δοθεί είναι ότι το Πνεύμα είναι μία Αρχή η οποία χαρακτηρίζεται από την Απειροσύνη, την Απόλυτη Ελευθερία και την ενιαία Συνείδηση.

        « τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ » μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ( &  Ιωάννης κεφ. 3 : 8 ).

Στην απειροσύνη του δεν υπάρχει ούτε ποσότητα αλλά ούτε και μορφή.

Απόλυτη ενότητα βασιλεύει σε Αυτό και το Εγώ εκεί είναι άγνωστο και θα λέγαμε ότι μόνο το Εμείς επικρατεί. Κατά συνέπειαν απουσιάζει παντελώς η Ατομική Συνείδηση !

Αν συγκρίνουμε λοιπόν την μια θέση τού Πνευματικού επιπέδου με εκείνη τού υλικού, όπου ενσαρκούμενο το Εγώ γίνεται άτομο, δηλαδή περιορίζεται, η δεύτερη είναι πολύ πιό ατελής.

Ενώ μέσα και κοντά στον λαμπτήρα το φως είναι ισχυρότατο και ομοιογενές, καθώς οι ακτίνες διαχέονται στον χώρο και απομακρύνεται από την πηγή τους γίνονται πιό ασθενέστερες.

Στον Πνευματικό κόσμο έχουμε σε αναλογία το Απόλυτο Φως, ενώ εδώ « κάτω » έχουμε το σχετικό Φως, η δε διαφορά μεταξύ τού Απολύτου και τού σχετικού μάς δίδει την έννοια τού σκοταδιού το οποίο δεν είναι παρά η έλλειψη τού Φωτός. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το ανθρώπινο Ον, σαν Θεία Πνευματική ακτίνα.

Όσο βρισκόταν στην Πνευματική του πηγή όπου υπάρχει απόλυτο Καλό αγνοούσε το κακό.

Όταν όμως κατέρχεται γιά να ενσαρκωθεί, με την ατομικοποίησή του στο υλικό επίπεδο, εκ-δηλώνει ατελώς την αρετή τού καλού, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις ακτίνες τού φωτός.

 Όπως σχηματίσαμε την έννοια τού σκοταδιού μπορούμε αναλογα να σχηματίσουμε και την έννοια τού κακού. Η διάφορα αυτή μεταξύ τών δύο επιπέδων, Πνευματικού και Υλικού, είναι εκείνη στην οποία οφείλεται η αντίληψη μας γιά την λεγόμενη εμφάνιση τού κακού.

Το γεγονός πάντως ότι τα ανθρώπινα  Εγώ « κατέρχονται » από ένα επίπεδο « ανώτερο », το Πνευματικό, σε ένα άλλο επίπεδο κατώτερο, το υλικό, και ατομικοποιούνται σε αυτό αποτε-λεί « μειονέκτημα » και μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε γιά τον λόγο αυτό σαν « πτώση »  !  

Αν θελήσουμε τώρα να αναζητήσουμε τα αίτια τής «πτώσεως» αυτής, θα τα δούμε στην Γένεση όπου περιγράφεται το κοσμολογικό γεγονός τής πτώσεως τών πρωτοπλάστων τών οποίων είμαστε απόγονοι. Ότι δηλαδή συντελέστηκε τότε εκεί « επάνω », και θα δούμε το πως, επαναλαμβάνεται από τότε συνεχώς και εδώ « κάτω », κατ’ αναλογίαν βέβαια γιά τούς ανθρώπους Πνεύματα, τούς απογόνους των. Τώρα θα μου πείτε , γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με όλα αυτά ; Διότι απλούστατα είναι απαραίτητες γνώσεις - μέρος τής μύησης - που είναι ίσως ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία γιά την επιστροφή μας.  

Τις γνώσεις αυτές τις χρειαζόμαστε για να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τον μηχανισμό απομάκρυνσης τών « πέπλων συνειδησιακού σκότους », τα οποία, λόγω τής πτώσης, έχουν παρεμβληθεί μεταξύ τού  Εγώ Πνεύματος - Εαυτού μας και της προσωπικότητας  μας, κάτι που στις διαφορές τελετές μύησης παριστάνεται με ένα πέπλο κατά το μάλλον ἢ ήττον αδιαφανές που καλύπτει τους οφθαλμούς μας ἢ με ένα δρύφακτο  ( κιγκλίδωμα ) μεταξύ κυρίως Ναού και Ανατολής που πρέπει να υπερβούμε ἢ με την προσπάθεια διάβασης ενός ποταμού.

Μετά την « πτώση » τού ανθρώπου και την αποκόλλησή του από την πηγή του, στην μύηση χρησιμοποιούμε την φράση « ο Λόγος Απωλέστηκε » ἢ « η Συνείδηση Συσκοτίστηκε ».

Η αναζήτηση τού Απολεσθέντος Λόγου, η επανενσωμάτωση, η επιστροφή και η αποκατάσταση, είναι μερικοί από τους ορισμούς που οι Εσωτεριστές όλων τών εποχών χρησιμοποιήσαν για να προσδιορίσουν την επανασύνδεση τού ανθρώπου με την Πηγή του.

Την πτώση περιγράφουν κατά καιρούς διάφοροι μύθοι, όπως ο μύθος τού Προμηθέως, του Οσίριδος, του Αδώνιδος καθώς  και ο μύθος τού Διονύσου και τού Χιράμ στον Τεκτονισμό, που περιγράφουν κωδικοποιημένα το μαγευτικό αυτό ταξίδι τής πτώσεως και της επανόδου. Στους μύθους αυτούς οι αναζητητές θα βρούν κοινά σημεία, αλλά κυρίως τον τρόπο να ξεκλειδώσουν τα μυστικά, χρησιμοποιώντας την γνώση που δεν αποκτάται αλλά κατακτάται !

 Στον προσωποποιημένο Αδάμ πρέπει να διακρίνουμε το συλλογικό όνομα τής ανθρωπότητος ( την ιδέα Άνθρωπος ) πριν και μετά τον από χωρισμό τών γενών .

Όσο λοιπόν ζούσαν στον Παράδεισο και πριν εκδιωχθούν από αυτόν δεν είχαν καμία συνείδηση τής « γυμνότητας » των και επί πλέον πουθενά δεν φαίνεται να απόκτησαν απογόνους.

Μόνον μετά την πτώση εμφανίζονται οι πρώτοι απόγονοι σαν Κάϊν και Άβελ.

Αυτό σημαίνει ότι στερούντο υλικής υπόστασης, ότι ήταν Πνευματικές οντότητες, οπότε ο Παράδεισος όπου ζούσαν δεν πρέπει να βρίσκεται στο υλικό επίπεδο αλλά στο Πνευματικό.

Εκεί λοιπόν στον Παράδεισο απολάμβαναν σε όλη της την πληρότητα την μακάρια ζωή και συμμετείχαν στο άπλετο φως τής Θείας πηγής γευόμενοι απεριορίστως τού ξύλου τής Ζωής, δηλαδή την Αθανασία.

Από το ξύλο τής Γνώσεως τού καλού και τού πονηρού τούς δόθηκε η συμβουλή να μη δοκιμάσουν διότι την ημέρα που θα δοκίμαζαν θα πέθαιναν (  στο Πνευματικό επίπεδο φυσικά ).

Τι σημαίνει όμως αυτό ; Σε τι άραγε συνίσταται η δοκιμή από το ξύλο τής Γνώσεως τού Καλού και τού κακού ;

Είδαμε προηγουμένως ότι το ανθρώπινο πνεύμα εφ’ όσον κατέρχεται για να ενσαρκωθεί εκδηλώνει ατελέστερα την αρχή τού Καλού , με αποτέλεσμα την εμφάνιση στο υλικό επίπεδο τής δράσεως τού κακού . Κάτι ανάλογο έχει και η προς τούς πρωτόπλαστους προτροπή : 

« Μη επιχειρήσετε να απομακρυνθείτε από το Πνευματικό επίπεδο διότι οι πνευματικές σας αρετές και ιδιότητες, τις οποίες κατέχετε σε τελειότητα , θα χάσουν την λάμψη τους και την δύναμη τους.

Όσον κατέρχεστε θα τις εκδηλώνετε με περισσότερη ατέλεια οπότε θα γνωρίσετε την έννοια τού κακού, το οποίο είναι προϊόν τού επιπέδου τής καθόδου και το οποίο σας είναι άγνωστο διότι δεν υπάρχει εδώ ».

Με αυτόν τον τρόπο οι πρωτόπλαστοι θα γευόντουσαν το ξύλο τής γνώσεως τού καλού και τού κακού.  

Το κατώτερο πεδίο, στο οποίο ο Δημιουργός τούς συνέστησε να μην κατέβουν, είναι το επίπεδο όπου κυριάρχησε ο Εωσφόρος, μετά την φαινομενική αποστασία του, διότι ασφαλώς ήταν ένα συμβάν προκαθορισμένο από την Υπέρτατη Συνείδηση και Βούληση τού Παντός. Να μην μας διαφεύγει ότι  Εωσφόρος σημαίνει « Αυτός που φέρνει την Αυγή  ».

Η Γένεση μας παρουσιάζει τον Εωσφόρο με την μορφή όφεως, τού φρονιμότερου όπως λέει τών θηρίων,  διότι ο Εωσφόρος , η « εκπεσούσα  » αυτή Πνευματική Λογοϊκή  Οντότης καθόλου δεν στερείται φρονήσεως και Σοφίας αφού ενεργεί πάντοτε με μαθηματικό υπολογισμό.

                               « γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις » ( &  Ματθαίος κεφ. 10 : 16 ).

Ο Εωσφόρος είναι Λογοϊκός  Άρχων και στην τροποποιημένη δράση τών αρετών τού Θεού, την οποία εκφράζει, η αγάπη εκφράζεται σαν κάλλος και η σοφία σαν μαθηματική έκφραση.

Ο όφις ο οποίος έρπει επάνω στην κοιλιά του και τρέφεται από την γη φαίνεται να συμβολίζει, πλην τών άλλων, την Δημιουργική Ενέργεια και την έλξη τού κατωτέρου επιπέδου στο οποίο είχαν την έμπνευση να εισδύσουν οι προπάτορες μας γιά να κυριαρχήσουν σε αυτή/ό.

Αναλογικά συμβολίζει την δελεαστική επίδραση την οποία η ύλη επρόκειτο να ασκεί στούς ανθρώπους - Πνεύματα όταν αργότερα θα εμφανιζόταν στο υλικό επίπεδο, με την γοητεία δια τών τεσσάρων στοιχείων πού ασκεί σε αυτούς μέσω τής επιθυμίας να απολαμβάνουν τα φαινομενικά θέλγητρα τής ύλης, τα υλικά αγαθά και τις ανάλογες απολαύσεις.

Από την γοητεία αυτήν θέλουν να μας αποσπάσουν οι τέσσερις περιοδείες τής μύησης τού Μαθητή, όπου : Γη = Διασκεπτήριο, 1η περιοδεία = Ύδωρ, 2η περιοδεία  = Αήρ, 3η περιοδεία = Πυρ.

Η έμπνευση αυτή τών προπατόρων μας να κατεβούν στο επίπεδο τής ύλης εγκλείει και το πρώτο σπέρμα τού Εγωϊ-σμού πού κληροδοτήθηκε και στούς απόγονους τών ανθρώπους και αποτελεί το κύριο γνώρισμα τού χαρακτήρα τους ( τον περιορίζουμε με την αδελφότητα  ).

Ο Αδάμ και η Εύα λοιπόν είναι Πνευματικές υποστάσεις οι οποίες με την παρότρυνση ενός εσωτερικού κινήτρου ( το οποίο η Γένεση ονομάζει όφι ) ἢ καλύτερα με κίνητρο την παρόρμηση τού Εγωϊσμού, οι εν δυνάμει αυτές, ατελείς ατομικές συνειδήσεις ,“ οραματίστηκαν ” την ανεξαρτησία τους ως αυτόνομες ατομικές υπάρξεις και αποχωρίσθηκαν από το “Λόγο”.

  Και τότε μας περιγράφει η “ Γένεση ” :

  « ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα ». Και φυσικά όταν λέμε ήταν  γυμνοί  αναφερόμαστε στην μη ύπαρξη τών υλικών σωμάτων.

Κατεβαίνοντας λοιπόν στο Εωσφορικό επίπεδο, έχασαν την αγνότητα και καθαρότητα τού Πνεύματος των, το οποίο αναμείχθηκε με την ετερογενή φύση τού επιπέδου αυτού και απογυμνώθηκαν από την ικανότητα να εκδηλώνουν με τελειότητα τις Αρετές και Ιδιότητες πού κατείχαν, όπως συνέβαινε όταν ήταν στον Πνευματικό - Παράδεισο “ ενωμένοι ” με τον Θεό.

Γιατί όμως, εφόσον ήταν πνευματικές οντότητες, η Γένεση αναφέρει ότι ο Θεός έπλασε τον πρώτο άνθρωπο, τον Πατέρα Αδάμ, « χούν από της γης » και ενεφύσησεν « πνοή ζωής » ;

Και εδώ πρόκειται γιά μια αλληγορική εικόνα κάτω από την οποία κρύβεται η από την Γη μελλοντική προέλευση τών υλικών σωμάτων τών ανθρώπων « χούς από τής γης » μέσα στα οποία θα ενσαρκώνονταν « πνοή ζωής » τα εκ τού πνευματικού σώματος τών Προπατόρων εκπορευόμενα ανθρώπινα Εγώ.  

Οι θεόπνευστοι συγγραφείς τών Ιέρων Γραφών, οι μεγάλοι αυτοί Μύστες, δανείζονταν παραστάσεις και εκφράσεις υλικές γιά να αποδώσουν έννοιες ανώτερης πνευματικότητος, ώστε να ανταποκριθούν στις ανάγκες τής εποχής τους και να γίνουν αντιληπτοί από ανθρώπους κατωτέρας ηθικής και νοητικής αναπτύξεως.

Υπάρχει και μια ακόμη ένσταση, η οποία είναι δυνατόν να προβληθεί.

  Πως η Υλική δημιουργία συστήθηκε μετά την πτώση τών πρωτόπλαστων αφού, όπως αναφέρει η Γένεση, ο Θεός πρώτα δημιούργησε τον υλικό κόσμο και κατόπιν έπλασε τον Αδάμ;

Η Υλική Δημιουργία που βλέπουμε, προϋποθέτει αναγκαστικά μια ανάλογη Πνευματική Σύλληψη τού Δημιουργού της, δηλαδή είναι η απόδοση τής Πνευματικής στο υλικό επίπεδο.

Η Σύλληψη όμως της Πνευματικής Δημιουργίας συνεπάγεται την άμεση και ταυτόχρονη εκτέλεση τής Συλλήψεως αυτής, διότι ασφαλώς οι Ιδέες τού Θεού δεν απαιτούν χρονική μεσολάβηση γιά να πραγματοποιηθούν, λόγω απουσίας τού χρόνου ο οποίος είναι ανύπαρκτος στο άπειρο-αιώνιο Πνευματικό επίπεδο.

Διότι η πραγματοποίηση τής Πνευματικής Δημιουργίας δεν απαιτεί εξελικτική διαδικασία καθ’ότι ταυτόχρονα με την σύλληψη ακολουθεί και η εκτέλεση της και γιά αυτό αυτή είναι τελειωτική και αιώνια.

Γιά αυτό αναφέρεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε ακαριαία διά μόνου τού Λόγου τού Θεού.

Όπως λοιπόν ο Αδάμ αντιπροσωπεύει πνευματική οντότητα έτσι και η αναφερόμενη εξαήμερη δημιουργία τού Κόσμου είναι μια εικόνα τής  Πνευματικής την οποία οι θεόπνευστοι συγγραφείς απέδωσαν με υλικές εκφράσεις. Ο αριθμός επτά συμβολίζει την ολοκλήρωση !

Οι 6 ημέρες αποτελούν σταδία δημιουργικής εξελίξεως η δε 7η , συμβολίζει την ανάπαυση.

Περαιτέρω συμβολίζουν τις μακρές περιόδους εξελίξεως τών τριών Βασιλείων τής υλικής Δημιουργίας, που θα ακολουθούσε, δηλαδή τού ορυκτού , φυτικού και ζωικού Βασιλείου.

  Συνεπώς η εξαήμερη Δημιουργία εκφράζει την Σύλληψη τής Ιδέας τού Θεού, η οποία αποδιδόμενη στην Υλική Δημιουργία ακολούθησε την σειρά που καθόρισε η συλληφθείσα ιδέα.

Η εικόνα τού τελειωτικού και Αιωνίου τής Πνευματικής Δημιουργίας αποδίδεται στο υλικό επίπεδο διά της εξακο-λουθητικής και αενάου γέννησης, συντήρησης και φθοράς τών όντων.

Σύμφωνα με την Εσωτερική διδασκαλία, υπάρχει μιά Αρχή, μιά Αλήθεια, μιά λογική και μια Παγκόσμιος Φιλοσοφία, η εξής : « Κάθε τι που υπάρχει, βρίσκεται στην Μονάδα, θεωρουμένης ως Αρχής, και επανέρχεται στην Μονάδα, θεωρουμένης ως Τέλος ». Το Α και το Ω στην Αποκάλυψη τού Ιωάννη. Ο σκοπός δε τής Υλικής Δημιουργίας φαίνεται να είναι : « η βαθμιαία εξέλιξη  τής ύλης από πυκνά και άτακτα στρώματα σε όλο και πιό αιθέρια,  πιό άϋλα, πιό συνειδητά ». Το Ordo Ab Chao που προσφιλώς ακούγεται στον Τεκτονισμό.

« Πτώση » λοιπόν τών πρωτοπλάστων σημαίνει γιγαντιαία “ πάλη ” τών πνευματικών αυτών οντοτήτων, οι οποίες διείσδυσαν στη νεκρή και αδρανή χαοτική  Ύλη, η οποία εμφανίσθηκε ως συνέπεια τής « επαναστάσεως  τού Εωσφόρου », γιά να την μορφολογήσουν και να την εξελίξουν μέσω τών υλικών μορφών που προέκυψαν από την « πάλη » αυτήν.

     Έχουμε δύο ακόμη πολύ σοβαρά θέματα που σχετίζονται με την ανάλυση τής Γενέσεως :

1ον  Τον λεγόμενο απαγορευμένο καρπό, τον οποίον παρόλο που η Γένεση δεν ονοματίζει, η παράδοση αποδίδει ως

         μήλο τού Αδάμ.

2ον  Την Ρομφαία την περιστρεφόμενη τών Χερουβίμ που φύλασσε την είσοδο τού Παράδεισου, δηλαδή τού Πνευ-

         ματικού Κόσμου.

         Αν κόψουμε ένα μήλο οριζόντια και δούμε το εσωτερικό του, διαπιστώνουμε ότι οι σπόροι σχηματίζουν, όπως

         φαίνεται στο σχήμα, ένα πεντάκτινο αστέρι.

        Σε τι σκέψεις μας οδηγεί αυτό ύστερα από όσα έχουν εκτεθεί ;

1ον  Το Μήλο είναι σφαιρικό όπως όλα τα ουράνια σώματα. Επομένως συμβολίζει το υλικό επίπεδο.

         Όλα τα ουράνια σώματα ( πλανήτες κλπ είναι σφαιρικά ).

2ον  Επειδή ο πεντάκτινος αστέρας είναι και σύμβολο τού ανθρώπου, τού μικρόκοσμου, το όλο σύμβολο παραπέ-

         μπει στην ενσάρκωση τού ανθρώπου στο υλικό επίπεδο, και τον εγκλωβισμό του στην ύλη ύστερα από την

         συμβολική εκδίωξή του από τον Παράδεισο.

3ον  Ο πεντάκτινος αστέρας συμβολίζει επίσης τα πέντε στοιχεία ( γή – ύδωρ – αήρ– πυρ – Αιθέρας ) σε κάθε ένα

        από τα οποία αντιστοιχεί και μία από τις πέντε αισθήσεις μας.

         Ήδη προετοιμασμένοι με τούς συμβολισμούς τής Γενέσεως μπορούμε να αντιληφθούμε ότι τα ανωτέρω

        στοιχεία περικλείονται στον συμβολισμό τού ποταμού τού Παραδείσου ο οποίος διαχωρίζεται σε τέσσερις

        αρχές, δηλαδή τα τέσσερα στοιχεία τής Κοσμογονίας.

4ον  Ο ενσαρκωμένος άνθρωπος, διά μέσου των πέντε αισθήσεών του, αξιοποιεί τις γήινες συνθήκες γιά να αναπ-

         τυχθεί και να παράγει καρπούς, δηλαδή να αποκτήσει Συνείδηση.

5ον   Οι πέντε αισθήσεις μας δίνουν την Εμπειρία και μέσω τής λειτουργίας τής Κρίσεως την Γνώση, η οποία στην

         συνέχεια μετατρέπεται με μια άγνωστη σε εμάς διαδικασία σε Συνείδηση.

         Η Συνείδηση επομένως είναι το αποτέλεσμα τής μεταβιβάσεως τής αποκτηθείσης Γνώσεως στον εσώτερο

         ( αναλλοίωτο ) εαυτό μας ἢ  ΕΓΩ, διά μιάς αόρατης και Μύχιας ενεργείας.

Η Ρομφαία η φλεγόμενη και περιστρεφόμενη τών Χερουβίμ με την οποία φύλασσαν την είσοδο τού Παραδείσου έχει άμεση σχέση με την Δημιουργική Ενέργεια.

 Είναι η Κοσμική Ενέργεια ἢ το σε ηρεμία ιερόν πυρ στο κατώτερο άκρο τής σπονδυλικής στήλης, το ονομαζόμενο στην ιατρική ιερό οστό αν και σήμερα κανείς ιατρός ἢ αμύητος αλλά και πλείστοι τών μεμυημένων δεν γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίον δόθηκε στο οστό αυτό μια τέτοια όντως περίεργη ονομασία !

Είναι στον άνθρωπο η μεγάλη ήλεκτρο-μαγνητική λανθάνουσα φλεγόμενη δύναμη, στοιχειωδώς λειτουργούσα στην πλειονότητα τών ανθρώπων ώστε να συντηρεί τη Ζωή, το ρεύμα πού διασχίζει τα ζωτικά κέντρα ( 7  Εκκλησίες στην Αποκάλυψη τού Ιωάννη ), η οποία καλείται επίσης και πύρινος όφις.

Η εκούσια αφύπνιση τής δύναμης αυτής συμβάλλει στην ταξινόμηση τών ποικίλων ζωτικών εκδηλώσεων σε ένα αρμονικό όλον και παρέχει την εμφάνιση ασυνήθων ψυχικών ικανοτήτων.

Είναι όμως ταυτόχρονα δύναμη δημιουργική καί καταστρεπτική , για αυτό η αφύπνιση της περικλείει πολύ σοβαρούς κινδύνους.

Ο δε Στεγαστής ἢ Φύλακας τής εισόδου τού Ναού, ο οποίος ναός δεν είναι παρά ένας ακόμη συμβολισμός τού ανθρώπου, κρατούσε παλαιοτέρα όχι ένα απλό ξίφος αλλά, κατ’ αναλογία με τα  Χερουβίμ, ένα κυματοειδές ξίφος ἢ  Ρομφαία που παραπέμπει σε ένα πύρινο όφη.

 Όλοι οι Σοφοί, ας τούς πούμε μεγάλους εγκεφάλους , μέσα σε όλους τούς αιώνες κάνοντας χρήση τού θείου δώρου τού Νού και άνωθεν συνδρομής κατέληξαν στα ίδια συμπεράσματα.

Μας παρουσίασαν όλοι, ίσως με κάπως διαφορετικό τρόπο ( διατύπωση ), τα ίδια πράγματα.

Μπορεί και ο καθένας  μας να βρεί από μόνος του, με εξάσκηση φυσικά, τις ίδιες αλήθειες.

Αλλά γιά να διανύσει κανείς  μια απόσταση να μην περιμένει να τον κουβαλήσουν οι άλλοι.

Θα χρησιμοποιήσει τα ίδια του τα πόδια να περπατήσει αυτήν την απόσταση, νοουμένου ότι θα το θελήσει και θα καταβάλλει τον κόπο να φτάσει ως εκεί. Οι Μυήσεις και οι Διδάσκαλοι θα είναι οδηγοί αλλά ο καθένας πρέπει να χρησιμοποιήσει το δικό του μυαλό και τις άλλες δυνατότητες του ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα.

Θα μού πείτε, έχουμε τόσα καθημερινά πράγματα να κάνουμε, να βγάλουμε το ψωμί μας, να ζήσουμε όπως ζούμε σήμερα, φαί, ύπνο, φιλοδοξίες, καριέρα, εργασία, διασκέδαση κ.λ.π.   

Όμως αυτά είναι τα ίδια και τα ίδια - μπαίνει η ημέρα, βγαίνει η ημέρα. Όλα αυτά όμως είναι πρόσκαιρα.

Είναι ικανοποιητικός αυτός ο τρόπος ζωής ώστε να κάνει τον κοινό άνθρωπο ευχαριστημένο γιατί ζεί ; Ασφαλώς όχι. Η δε Ευτυχία είναι γιά τούς πιό πολλούς ένα άπιαστο όνειρο.

Αυτόν τον τρόπο ζωής, αυτούς τούς ανθρώπους, ο  Χριστός τούς αποκαλούσε « νεκρούς ».

Έλεγε : « ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς  » ( Ματθαίος, κεφ. 8 : 22 ).

Υπάρχουμε μεν σαν άνθρωποι, άνδρες ἢ γυναίκες, ζούμε όπως και τα υπόλοιπα ζώα õ μέσα σε ένα υλικό σώμα, αλλά δεν είμαστε ζώα ώστε να ζούμε με τις ανάγκες τών ζώων μόνον.

Είμαστε κάτι άλλο … Είμαστε ( μικροί ) Θεοί ( Παλαιά Διαθήκη - Ψαλμοί 81 : 6 ) !  

                                    « ἐγὼ εἶπα θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες » 

Η ύλη, αν και απόλυτα αναγκαία για την ολοκλήρωσή μας, βρίσκεται στην κατώτατη στάθμη τής Δημιουργίας και γι’ αυτό η αξία της, συγκριτικά με τις ανώτερες φύσεις, είναι μικρότερη ! Ο σκοπός τής παραμονής μας στην ύλη ( έν-σαρκη ζωή ) είναι να μπορέσουμε να γνωρίσουμε την ανθρώπινη φύση μας, στην ολότητά της, μέσα από τον κόσμο τών βιωματικών αντιθέσεων εκφραζόμενο από τις στήλες Β και J και το Μωσαϊκό δάπεδο ( Γνώθι σ’ Αυτόν ).

Η αξία λοιπόν τής ύλης, είναι επικουρική όπως  και ο ρόλος της !

Δεν είναι πρωτεύουσα και κύρια. Η παρουσία μας λοιπόν στην Υλική ζωή, δεν αποσκοπεί στο να αναβαθμίσουμε τον αξιακό της ρόλο, όπως δυστυχώς εν πολλοίς γίνεται, αλλά στο να την χρησιμοποιήσουμε για να κατανοήσουμε με πρακτικό τρόπο, την ιεραρχία τής δημιουργίας, την θέση μας σε αυτήν και το Θείο Σχέδιο ἢ αλλιώς Παγκόσμιο Ρυθμό.

Ότι λοιπόν ενεργούμε ἢ πράττουμε εδώ στην ύλη, αντιστοιχεί και επιδρά, στα ανώτερα επίπεδα τής φύσης μας, ήτοι στο ψυχικό και στο πνευματικό μας σώμα.

Μας λέει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του : « σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν. οὕτω καὶ γέγραπται· ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ᾿Αδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος ᾿Αδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν· ἀλλ᾿ οὐ πρῶτον τὸ πνευματικόν, ἀλλὰ τὸ ψυχικόν, ἔπειτα τὸ πνευματικόν. ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός, ὁ δεύτερος ἄνθρωπος ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ ».

 Η επιδίωξη τής υλικής ευμάρειας ως αυτοσκοπός, είναι μια διαβολική ( από το διαβάλλω ) παγίδα, που σκοπό έχει να μας δεσμεύσει σε ατέρμονες καταστάσεις εμπλοκής  μας «χαμηλά» και να μας αποθαρρύνει από την τάση μας για εξέλιξη ( αυτογνωσία και αποδέσμευση από τις σαρκικές μας ανάγκες ἢ κατά μιαν άποψη δολοφόνους τού Χιράμ/Πνεύματος ).  

Όλα τα παραπάνω κατά την γνώμη μου αποτελούν το Κλειδί τής ερμηνείας τών περισσοτέρων μυήσεων, αλλά επίσης και το κλειδί για τον Φωτισμό ἢ την Δημιουργία τής λεγόμενης  « Φιλοσοφικής Λίθου », της οποίας η πρώτη ύλη ἢ ο ακατέργαστος λίθος, δηλαδή ο πλήρης ατελειών χαρακτήρας και η τραχεία συνείδηση τού ανθρώπου, αλληγορείται με την πρώτη ύλη τού Μεγάλου Έργου τής  Επανόδου στην χαμένη Πατρίδα.                            

Ιόλαος

Please reload