Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ


Τα Χριστούγεννα τα εορτάζουμε μία φορά τον χρόνο ως ένα γεγονός που συνέβη άπαξ και αφορά την έλευση τού Θεανθρώπου Ιησού. Και ειδικότερα τα εορτάζουμε στις 25 Δεκεμβρίου λίγες μέρες μετά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία κατέβαιναν από τον Ψυχρό Βορρά, αυτή την εποχή τού έτους, Νεράιδες τραγουδώντας & βαστώντας κλαδιά περιτυλιγμένα με βαμβάκι κάτι που σίγουρα μάς θυμίζει το σημερινό Χριστου-γεννιάτικο δένδρο και τα κάλαντα ( Δένδρο τής ζωής στην Καμπαλά ).

Σύμφωνα με την αρχαία Αιγυπτιακή παράδοση, την 17η μέρα του μήνα Αθύρ που ήταν ο τρίτος μήνας των Αιγυπτίων και σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο αντιστοιχεί στον Νοέμβριο ή στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, ο Θεός Όσιρης κλεινόταν σε φέρετρο ή λέμβο, την 18η γινόταν η αναζήτηση ( Ζήτησις στον Πλούταρχο ) και την 19η η επανεύρεσή του ( Επανεύρεσης στον Πλούταρχο ).

Ομοίως κοντά στις 25 Δεκεμβρίου τού σημερινού ημερολογίου εορτάζονταν και η γέννηση τού Μίθρα ο οποίος συμβόλιζε τον Ήλιο, το Φως.

Η πιό απλή προσπάθεια αποσυμβολισμού τών παραπάνω αναφορών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ταύτιση προσώπων, καταστάσεων και εποχών : μεγαλώνει η ημέρα μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο τού Δεκεμβρίου, γεννιέται ο Χριστός. Ουσιαστικά, η τοποθέτηση τής γέννησης τού Χριστού την συγκεκριμένη στιγμή αποτελεί την συμβολική εκκίνηση τού τεράστιου φιλοσοφικο-κοινωνικού μηνύματος που επρόκειτο να ακολουθήσει η αλληγορία δε τού Ιωάννη τού Προδρόμου « τώρα που ήρθε εκείνος, εγώ μικραίνω και αυτός μεγαλώνει », πάλι θυμίζει το φυσικο-πνευματικό υπόβαθρο και το ρητό του Ηράκλειτου « φύσις κρύπτεσθαι φιλεί ».

Και όµως, ως αρχετυπική κατάσταση, τα Χριστούγεννα συµβαίνουν καθηµερινά και αφορούν τον καθένα µας. Κάθε φορά που η Ύλη όπως συμβολίζεται από τον Ηρώδη* µετρά τους υπηκόους της, για να σταθµίσει την δύναµή της, η άλλη πλευρά του διπολικού µας κόσµου µας δίνει την ευκαιρία να θυµηθούµε τον τόπο καταγωγής µας - επιστροφή στον τόπο όπου γεννηθήκαµε - για να απογραφούµε. Και τούτο γιατί η Υλη την δύναµή της θέλει να την µετρήσει στην άλλη πλευρά και όχι στην δική της.

Αν, όµως, η Σοφία µας έχει ωριµάσει - ο γέρων Ιωσήφ - και η Συνειδητότητά µας - Μαρία, Μαρ = θάλασσα = ρεύµα συνειδητότητας - έχει αναγνωρίσει την Αγνότητα τού πνεύµατός µας υπακούοντας στην φωνή του Ανώτερου Εαυτού µας, τότε κυοφορείται ο Νέος Ανθρωπος.

Η Γέννησή του θα είναι δύσκολη, γιατί στον Παλαιό Κόσµο, στον κόσµο που πια πεθαίνει, δεν υπάρχει χώρος για το Νέο. Τα πανδοχεία του είναι ήδη γεµάτα, έτσι όπως γεµάτη είναι η διάνοια του ανθρώπου -τόσο γεµάτη, που δεν χωρά µέσα της το Νέο, για αυτό και του κλείνει κατάµουτρα την πόρτα. Η Γέννησή του θα γίνει µέσα στο σκοτάδι της Νύχτας, γιατί πάντα το Νέο θα αναδύεται µέσα από τα βάθη του Ασυνειδήτου µας καθώς αυτό θα αναδύεται στο φως του Συνειδητού. Γιατί πάντα το Φως εµφανίζεται µέσα στο Σκοτάδι για να χαράξει νέα πορεία. Γιατί πάντα το σκοτεινότερο σηµείο της νύχτας είναι λίγο πριν προβάλλει το φως. Μονάχα στις παρυφές της πόλης θα βρει κατάλυµα η Θεία οικογένεια, γιατί ο νέος Ανθρωπος είναι στα µάτια του παλαιού ένας κουρελής περιθωριακός που δεν χωρά στα αποδεκτά όρια. Αλλά και διότι ο ρόλος του Φωτός δια-δραµατίζεται ακριβώς στα όρια της παλιάς µας συνειδητότητας, για να καταφέρει να τα σπάσει µε την δράση του. Το Νέο δεν χωράει στο Παλιό, ακριβώς γιατί είναι ευρύτερο ( " κανείς δεν βάζει καινούριο κρασί σε παλιά ασκιά. Ειδάλλως το κρασί θα σκίσει τα ασκιά, και θα χαθεί και το κρασί και τα ασκιά. Αλλά το καινούριο κρασί το βάζουν σε καινούρια ασκιά "- Ματθαίος 9:17· Μαρκος 2:22· Λουκάς 5:37, 38. ). Για αυτό και το Παλιό ασφυκτιά και θέλει να καταστρέψει το Νέο.

Μέσα από την µήτρα τού µικρόκοσµου - την µητρική του µήτρα - το Νέο Φως θα γεννηθεί στην σκοτεινή µας διάνοια - στο Σπήλαιο. Για να το αναγνωρίσουµε, πρέπει να αφεθούµε στο φυσικό µας ένστικτο - τα ζώα της Φάτνης. Η να έχουµε απλό µυαλό - οι βοσκοί - ( Μακάριοι οι ταπεινοί, γιατί αυτοί θα δουν τον Θεό ), µιας και το πολύπλοκο µυαλό µας είναι αυτό που µας θολώνει το βλέµµα και δεν µπορούµε να δούµε πέρα από τις σκιές αυτού του παροδικού κόσµου, που τις θεωρούµε πραγµατικές ή να γίνουµε σοφοί σαν τους τρεις Μάγους, για να δια-θέτουµε την διάκριση, ώστε µελετώντας τα φώτα τών γνωστών ουρανών να αναχθούµε πέρα αυτά. Μα πάνω απ’ όλα πρέπει να διαθέτουµε εκείνη την ταπεινότητα και την πίστη που θα µας ωθήσει να εναποθέσουµε στα πόδια του Νέου Ανθρώπου ό,τι πολυτιµότερο διαθέτει ο παλαιός εαυτός µας, χρυσό, λιβάνι και σµύρνα, δηλώνοντας την επιθυµία µας να τον ακολουθήσουµε πνευµατικά, ψυχικά και σωµατικά - πράγµα που σηµαίνει αλλαγές σ’ όλα τα επίπεδα του είναι µας - και όχι µονάχα θεωρητικολογίες και ευχολόγια.

Πρέπει να αφήσουµε το βασίλειό µας - σαν τους Μάγους βασιλείς - και τις γήινες δουλειές µας - σαν τους βοσκούς- και να µετακινηθούµε προς το Φως.

Αν µείνουµε εκεί όπου βρισκόµασταν προηγουµένως, δεν θα αντιληφθούµε ποτέ το Νέο που γεννιέται. Η κίνηση είναι το κύριο χαρακτηριστικό τής Ζωής, και η µετακίνηση σηµαίνει την µετάβασή µας σε µια νέα Ζωή. Και όταν έντροµο το Παλαιό κυνηγάει να πνίξει το Νέο, τότε τούτο θα καταφύγει στην Έρηµο, για να δυναµώσει µακριά από τα φώτα του παλαιού, µακριά από τους κινδύνους µιας πτώσης στην αγκάλη του παλαιού, µέχρι να δυναµώσει αρκετά ώστε να επιστρέψει σ’ αυτό ακριβώς το παλαιό, για να το φωτίσει, να το µεταστοιχειώσει και να το έλξει προς την δική του πλευρά. Αυτό το παλαιό έχει πολλά ονόµατα, αλλά εµείς για να συνεννοούµεθα ας το ονοµάσουµε ∆ιάβολο... Έτσι όπως και εµείς, µετά από κάθε νέα κατάκτηση τής Συνειδήσεως µας, χρειαζόµαστε έναν χρόνο εσωτερικής ωρίµανσης και εργασίας ενδυνάµωσης και µεταστοιχείωσης τού εαυτού µας, πριν στραφούµε προς τους άλλους για να µοιραστούµε µαζί τους τις εσωτερικές µας κατακτήσεις. Χρειάζεται ένας χρόνος εργασίας στην έρηµο τού Εαυτού για να δοµήσουµε ένα Εγώ, ώστε µετά να στραφούµε προς την συλλογικότητα, προς το Εµείς, και, εµπλουτισµένοι σε πείρα από την επαφή µας αυτή, να επιστρέφουµε και πάλι στην Έρηµο τού Εγώ, αντιµέτωποι µε τους πειρασµούς µας, σε µια αέναη διεργασία συνεχούς επέκτασης τής Συνειδήσεως µας, όπου πάντα θα κινούµαστε κυκλικά και σπειροειδώς, από το Εγώ στο Εµείς και πάλι στο Εγώ, αλλάζοντας ολοένα επίπεδο, κατευθυνόµενοι προς το Πάσχα ( Ανάσταση ) τής Ψυχής.

Ας ευχηθούµε σε όλους να γεννιέται καθηµερινά µέσα τους το Φως του Κόσµου, που δεν είναι φως αυτού του κόσµου.

-----------------------------

* Είναι συμβολικά ο « Βασιλιάς τού κακού » που δεν θα επιτρέψει μέσα στο βασίλειο του να μεγαλώσει ένα «παιδί», ένα αγόρι, το οποίο μπορεί να τον ξεπεράσει σε Ισχύ. Είναι ο Ηρώδης μπροστά στην οργή τού οποίου το θείο βρέφος Ιησούς ( η Ψυχή ) πρέπει να καταφύγει σε μια ξένη χώρα ( η Αίγυπτος ) και δεν επιτρέπεται να γυρίσει στον οίκο του έως ότου ο Βασιλιάς ( η φιλοδοξία, υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, κ.λ.π. ) εκθρονίζεται ἢ πεθαίνει. Πολλές φορές ο Ιησούς φεύγει μακριά από τον Ηρώδη αλλά δεν μπορεί ποτέ να επανέλθει, επειδή ο Ηρώδης ζει και κυβερνά έως ότου “ ο οίκος τής ζωής ” ἢ ο 3ος ναός, καταστραφεί. Πολλοί εορτάζουν την γέννηση ενός εξωτερικού Χριστού, ως ένα γεγονός που λέγεται ότι έλαβε χώρα πριν από 20 περίπου αιώνες, ενώ συνεχώς διώχνουν τον ζώντα Χριστό από τις καρδιές τους με την δύναμη τού Ηρώδη !

Λίγοι μόνον αναγνωρίζουν τον Αληθινό Χριστό και τού επιτρέπουν να εισέλθει.


Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΡΩΔΗ