ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ - 29ος ♦ 30ος ΒΑΘΜΟΣ

December 7, 2019

 

 Η Τεκτονική Εγκυκλοπαίδεια τού Νέστορα Λάσκαρι, στο λήμμα « οι Ανώτεροι βαθμοί », αναφέρει τα εξής : « Οι ανώτεροι βαθμοί είναι αναμφιβόλως δημιουργήματα τών μυσταγωγημένων ανδρών, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στα παλαιά επαγγελματικά σωματεία και μετέφεραν σε αυτά την “ εσωτερική φιλοσοφία των ”. Οι τρείς συμβολικοί βαθμοί δεν είναι αρκετοί γιά να μορφώσουν Φιλοσοφικά τούς Τέκτονες, οι οποίοι τότε  μάταια θα προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τα σύμβολα τα οποία κοσμούν τούς Ναούς των. Σκοπός του είναι η παρά τώ ανθρώπω καλλιέργεια – ούτως ειπείν – τών υπο-συνειδήτων εκείνων ιδιοτήτων οίτινες αποτελούν την πραγματική, αλλά καταπνιγείσαν υπό τον ψευδοπολιτισμόν, υπό-στασή του. Όταν δε ο Τέκτων, ούτω πως μυσταγωγούμενος, κατανόηση την σημασία τού Δελφικού Γνώθι Σ’ Αυτόν τότε ασφαλώς και φιλαλληλία θα ασκεί και εν αρετή θα ζεί. Ολόκληρη η σειρά τών βαθμών αποδεικνύει ότι πρόκειται περί θεσμού καθαρώς Αποκρυφιστικού καί Μυστηριακού, στα σύμβολα τού οποίου απεικονίζεται ολόκληρη η αποκάλυψη τού ΛΟΓΟΥ ». Και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα όχι και τόσο ενθαρρυντικό :        

                                   « Πόσοι όμως έχουν την δυνατότητα να αναγνώσουν τα σύμβολα ταύτα ; »      

Ο Αλβέρτος Πάϊκ, κατά την περιγραφή τού 30ου βαθμού, εξηγεί το πώς η αληθινή φύση τού Τεκτονισμού κρατιέται μυστική από τους Τέκτονες τών χαμηλότερων βαθμών - [ Morals & Dogma ] :

« Οι Κυανοί βαθμοί είναι μόνο η εξωτερική αυλή ἢ σκεπαστή είσοδος τής πρόσοψης τού ναού. Μέρος τών συμβόλων επιδεικνύεται εκεί στον μεμυημένο, αλλά παραπλανιέται σκόπιμα από τις ψεύτικες ερμηνείες. Η πρόθεση δεν είναι να γίνουν κατανοητοί από αυτόν, αλλά ότι θα φανταστεί ότι τους καταλαβαίνει. Η αληθινή ερμηνεία τους είναι διατηρημένη για τους ικανούς, τους πρίγκιπες τού Τεκτονισμού ( Adepts ). Ολόκληρο το σώμα τής Βασιλικής και Ιερατικής Τέχνης ήταν κρυμμένο, τόσο προσεκτικά για αιώνες στους Υψηλούς Βαθμούς, που είναι ακόμα και έως σήμερα αδύνατο να λυθούν πολλά από τα αινίγματα που περιέχουν. Είναι αρκετά ικανοποιητικό για την μάζα εκείνων που αποκαλούνται Τέκτονες, να φαντάζονται ότι όλα περιλαμβάνονται στους κυανούς βαθμούς και τού καθενός οι προσπάθειες στο να αποκαλύψει την Αλήθεια μέσα από αυτούς θα είναι μάταια εργασία και χωρίς οποιαδήποτε αληθινή ανταμοιβή κατά παράβαση τών υπο-χρεώσεων του ως μεμυημένου. Ο Τεκτονισμός είναι στην κυριολεξία μια Σφίγγα, θαμμένη μέχρι το κεφάλι στην άμμο που συσσωρεύτηκε γύρω της από τους αιώνες . Η αληθινή φιλοσοφία η οποία ήταν γνωστή στον Σολομώντα και ασκήθηκε από αυτόν, είναι  η βάση στην οποία ο Τεκτονισμός θεμελιώθηκε ».

Στο τυπικό τού 18ου βαθμού διαβάζουμε : « Οι Ροδόσταυροι κατέληξαν να συγχωνευθούν εις τον Τεκτονισμόν ως είναι εύκολο να τούς αναγνωρίζουμε μεταξύ τών πνευματικών προγόνων μας…».

     Και εδώ έρχεται στο νου μας τα περί Αληθούς Επιστήμης που αναφέρει το τυπικό τού 18ου βαθμού.

  « Οι Διδασκαλίες τών Μυστηρίων τού Μίθρα επέζησαν σε μερικά Μυσταγωγικά Συστήματα αναμεμιγμένες με ιδέες τών Μανιχαίων, τών Γνωστικών και τών Καμπαλιστών και διά τού αγωγού αυτού εισήχθησαν και στον Τεκτονισμό. Οι δε Ιππότες τού Ηλίου είναι οι φύλακες παντός ότι αληθές και ορθόν οι παραδόσεις αυτές εμπεριέχουν ! » [ τυπικό 28ου  βαθμού ].

« H Επιστήμη τών Μυστηρίων δεν είναι βαθμοί και αξιώματα, αλλά πυρ τρομερόν το οποίον φωτίζει τους γνωρίζοντας να χειρισθούν αυτό και κατακαίει τούς αναξίους » - [ Eλληνικό τυπικό 4ου βαθμού ].

   Γιατί λοιπόν αναφέρονται όλα αυτά εάν ο Τεκτονισμός δεν έχει σχέση με τα Μυστήρια ;

   Σύμφωνα με το τυπικό τών 

« Τεκτονικών Λειτουργιών και Τελετών τού έτους 1924, τού Υπάτου Συμβουλίου τού 33ο τής Ελλάδος » :

« τα Συμπόσια αυτά δεν πρέπει να θεωρηθούν σαν απλά γεύματα, αλλά σαν τελετές απόκρυφες ως προς τους τύπους και τις αρχές τους. Η αρχαία Σοφία δεν ήθελε να καθιερώσει τέτοιες τελετές μόνο προς τέρψη, αλλά οι αγάπες αυτές με τους ιδιαίτερούς τους τύπους, τις λειτουργίες και τους συμβολισμούς συμπληρώνουν τις διδασκαλίες που γίνονται κατά τις μυήσεις και τις εργασίες τών διαφόρων βαθμών ».

Έτσι στο ιδιαίτερο Δείπνο τού Αγίου Ανδρέα η τράπεζα τού Δείπνου/Συμποσίου έχει ένα τελείως ιδιαίτερο σχήμα, το τριγωνικό Δ . Μια δε άκρως συμβολική τελετουργική πράξη που τελείται μας προβληματίζει ιδιαιτέρως. 

Τα ποτήρια καλούνται κάλπαι δηλαδή δοχεία - αμφορείς και τα μαχαίρια εγχειρίδια.

Υπενθυμίζουμε ότι το δοχείο στην αρχαία Αίγυπτο ήταν το ιερόγλυφο τής καρδιάς .

Ο οίνος είναι ερυθρός και συμβολίζει το αίμα μας.

Βυθίζουμε όχι με το δεξί αλλά με το αριστερό χέρι τα μαχαίρια-εγχειρίδια  στις κάλπες και αναφωνούμε :

Νέκαμ Αδωνάϊ , το οποίο σημαίνει ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΚΥΡΙΕ …

Το εγχειρίδιο υπενθυμίζει την δολοφονική πράξη που συντελείται συνεχώς από εμάς τους ιδίους μέσα μας.

Πάρα πολλά στοιχεία περιέχει ο 5ος βαθμός τού Τελείου Διδασκάλου κατά τον οποίον η καρδιά τού Χιράμ τοπο-θετήθηκε σε ένα αμφορέα ο οποίος διαπεράστηκε από ένα ξίφος.

Το ξίφος και το εγχειρίδιο είναι συγχρόνως και έμβλημα τού εσωτερικού πολέμου, τού ιερού αγώνα προς επίτευξη πνευματικής νίκης κατά παντός ταπεινού καί εγωιστικού.

Είναι περαιτέρω σύμβολο τής Βουλήσεως τού μεμυημένου, διά τού οποίου διαλύει τα συγκρίματα τού υποσυνειδή-του και τα κατευθύνει προς αγαθοποιούς σκοπούς, όπως διαπιστώνουμε στον 9ο βαθμό με την τιμωρία τού Αβιράμ ( κτύπημα με το εγχειρίδιο στην καρδιά ).

Κατά συνέπεια το εγχειρίδιο βυθιζόμενο εντός τής κάλπης συμβολίζει τον θάνατο όλων εκείνων τών αρνητικών στοιχείων τού ψυχισμού μας ( αριστερό χέρι ἢ χέρι τής καρδιάς ) όπως πάθη, κακίες, μίση κ.λ.π. ) τα οποία ενσαρ-κώνει η τριάδα : Πάπας Κλήμης  – Φίλιππος ο Ωραίος και ο προδότης Σκεν ντε Φλοριάν ( μύηση 30ου βαθμού ).

Έτσι όλες οι ευχές που δίνουμε με τις προπόσεις έχουν ουσιαστικό χαρακτήρα.

Η ενδυμασία τών ιπποτών Καδώς προβλέπει ένα ξίφος αλλά και ένα εγχειρίδιο με όλως ιδιαίτερη κατασκευή ( έχει χαλύβδινη λεπίδα και λαβή οβάλ, κατά το ήμισυ εξ ελεφαντοστού και κατά το άλλο ήμισυ από έβενο.

Δεν είναι όμως η ώρα ( το θέμα μας ) να κάνουμε μια σχετική ανάλυση.

Η Γένεση περιγράφει ότι ο Θεός έπλασε το σώμα τού ανθρώπου από το χώμα τής γης.

Όμως εκείνο το σώμα δεν είχε ζωή. Ήταν μόνο πλασμένο. Ακολούθως μας λέει, ότι ο Θεός :

" ενεφύσησεν εν τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν. " Επομένως τι είναι η ψυχή ;

Η ψυχή είναι αυτό το οποίο δίνει ζωή στο σώμα. Χωρίς ψυχή το σώμα είναι νεκρό, άψυχο όπως πολύ σωστά λέμε.

Αλλά ο Λόγος τού Θεού δεν σταματάει στο να μας πει τι είναι η ψυχή αλλά προχωράει ακόμη περισσότερο και μας λέει που βρίσκεται η ψυχή, η ζωή τού σώματος :  

« ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστι, καὶ ἐγὼ δέδωκα αὐτὸ ὑμῖν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ἐξιλάσκεσθαι περὶ τῶν ψυχῶν ὑμῶν· τὸ γὰρ αἷμα αὐτοῦ ἀντὶ ψυχῆς ἐξιλάσεται. … ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστι. καὶ εἶπα τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραήλ· αἷμα πάσης σαρκὸς οὐ φάγεσθε, ὅτι ἡ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστι » ( Λευτικό κεφάλαιο 17:11, 13:14 ).

Συνεπώς τι είναι ψυχή ; Από την Γένεση μαθαίνουμε ότι ψυχή είναι αυτό που δίνει Ζωή σ το σώμα, αλλά επίσης μαθαίνουμε από το Λευιτικό ότι  η ψυχή τής σαρκός βρίσκεται στο αίμα. Αυτό επίσης εξηγεί και πως η σωματική ζωή περνά από γενιά σε γενιά.

Σημείωση :

[ Την στιγμή ακριβώς πού η ψυχή θα εγκαταλείψει το σώμα, επέρχεται ο 1ος θάνατος. Τότε μένει μόνον το σώμα - το πτώμα - τού ανθρώπου, το πρώτο- το κατώτερο συστατικό. Η ψυχή, το ενδιάμεσο, που ενώνει το σώμα με το Πνεύμα, αποχώρησε. Συνεπώς το Πνεύμα δεν μπορεί πλέον να επικοινωνήσει με το σώμα και κατά συνέπειαν, φαινομενικά αποχωρεί καί αυτό, διότι η οριστική αποχώρηση συμβαίνει κατά την φάση τού “ δευτέρου ” θανάτου ( βλέπε την Αποκάλυψη τού Ιωάννη )..

Διευκρινήσεις περί του 1ου ( ή φυσικού ) και 2ου θανάτου δίδονται στην ανάλυση τής μύησης τού Διδασκάλου.

Αλλά το νεκρό σώμα εξακολουθεί να υπάρχει. Φαινομενικά τίποτε δεν άλλαξε από τα υλικά του συστατικά καί όμως, το σώμα αυτό δεν μπορεί πιά να λειτουργήσει όπως καί πρίν, ούτε να αισθανθεί διότι όπως είδαμε, έχει στερηθεί τής ψυχής και τού Πνεύματος. Το πτώμα τότε μένει στην γή, στον υλικό κόσμο, από τον οποίον προήλθε και αποσυντίθεται βαθμιαία στα γήινα συστατικά του. Γίνεται λοιπόν φανερό ότι το σαρκικό σώμα είναι κάτι το άψυχο. Είναι απλώς μιά αδρανής ύλη, η οποία αποσυντίθεται μόλις λείψει η ψυχή, όπως επίσης το ίδιο αυτό σώμα, όταν έχει μεν την ψυχή και λειτουργεί κανονικά αλλά κοιμάται ( καθεύδει ),  δεν μπορεί να σκεφθεί, να κρίνει, να θελήσει, να αισθανθεί, διότι το Πνεύμα « απουσιάζει ».

   Στο τυπικό τού Τεκτονικού μνημόσυνου υπάρχουν οι πιό κάτω χαρακτηριστικές περικοπές :

" Η δύναμις ήτις ανέβλυζε διά σού εκ τού φυτικού βασιλείου, ας σοι αποδοθεί και ας επιστρέψει μετά της σορού αυτών εις την πηγή τής υλικής ζωής, όπως χρησιμεύσει διά τας σοφάς βουλάς τού Μεγάλου Αρχιτέκτονος. Η Ισχύς Του και η δύναμις Του συνεδύασεν ούτω τα πάντα, όπως μηδέν απόλλυται. Το σώμα ημών μεταβάλλεται, αλλά η ψυχή διαφεύγει την εξουθέ-νωσιν. Είθε η γή και τα στοιχεία να χρησιμοποιήσωσι κατά τας βουλάς Του,την μεταβλητήν σορόν τών Αδελφών ημών, η δε αθάνατος αυτών πηγή απολαύσει τής ειρήνης και της χαράς ων εγένετο αξία διά τών ενδελεχών αυτής σπουδών προς αναζήτησιν τού φωτός και της αληθείας." ]

Για αυτό και στις Πράξεις τών Αποστόλων αναφέρεται το εξής : « Και έκαμεν ( Ο Θεός ) εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, δια να κατοικώσιν  εφ’ όλου τού προσώπου τής γης » ( Πράξεις τών Αποστόλων κεφάλαιο 17 : 26 ).

Ποιό είναι το " ένα αίμα " αυτού τού αποσπάσματος ;

Το αίμα τού Πατρός Αδάμ φυσικά το οποίο περνάει από γενιά σε γενιά και είναι το αίμα που όλοι μας έχουμε.

Όμως στην πραγματικότητα η ψυχή δεν είναι κάτι που έχει μόνον ο άνθρωπος.

Τα ζώα επίσης έχουν ψυχή που και αυτή είναι στο αίμα.

Αν και αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε αμέσως από το πιο πάνω απόσπασμα τού Λευιτικού όπου μας λέγεται ότι " η ψυχή πάσης σαρκός είναι το αίμα αυτής ", ας το δούμε επίσης και στην Γένεση : « καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶσαν ψυχὴν ζῴων ἑρπετῶν … καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς ... » ( Γένεση κεφάλαιο 1 : 20 ~ 21, 29~ 30 ).

Αυτό δεν θα πρέπει καθόλου να μας ξενίσει αν έχουμε κατανοήσει ότι η ψυχή είναι αυτό που δίνει ζωή στο σώμα.

Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος δεν υπάρχει πλέον ζωή στο σώμα του, δηλαδή δεν υπάρχει πλέον ψυχή. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα. Η ψυχή είναι γι’ αυτά ότι δίνει ζωή στο σώμα.

Αν και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σχετικά με το τι ορίζεται ως ψυχή στην Βίβλο, το πρόβλημα δημιουργείται αν πάμε στην Βίβλο προκατειλημμένοι ότι η ψυχή είναι αθάνατη.

Αν η ψυχή ήταν αθάνατη, τότε πράγματι και οι ψυχές τών διαφόρων ζώων θα ήταν αθάνατες αφού και αυτά έχουν ψυχή σαν τον άνθρωπο.

Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη σύγχυση γύρω από το θέμα αυτό διότι ταυτίζουν την έννοια τής ψυχής με μικρά γράμματα ἢ ψυχικού σώματος και τής ΨΥΧΗΣ με Κεφαλαία που δεν είναι άλλη από το ανθρώπινο Εγώ, τον Θείο Σπινθήρα, που όντως κατά γενική παραδοχή είναι αθάνατη και στην αθανασία τής οποίας πιστεύουμε υπό το σύμβολο τής ακακίας.  Όταν σταματάει να υπάρχει ζωή στο σώμα τότε σταματά να υπάρχει και η ψυχή ( με μικρά ).

Διά μέσου τού σώματος παράγονται τα αισθήματα και εκδηλώνονται με το ένστικτο και τις φυσικές ανάγκες, ενώ από την ψυχή γεννιόνται τα συναισθήματα και εκδηλώνονται με τις αρετές ἢ τα ψυχικά πάθη.

Τέλος από το Πνεύμα απορρέει η Σοφία και η Αλήθεια.

Ώστε εκείνο πού ονομάζουμε " Άνθρωπο " είναι μιά Τριάδα από : σώμα, ψυχή και Πνεύμα και ζει και ενεργεί επάνω στο παγκόσμιο τριαδικό υπόβαθρο ( η τριγωνική τράπεζα  τού δείπνου ) το οποίο συμβολίζεται με το Δ

Περαιτέρω το Συμπόσιο ενέχει την έννοια τής « αδελφοποίησης » όπως και στο Δείπνο τών Ροδοσταύρων όπου η χαρακτηριστική φράση : « θα φάγωμεν εκ του αυτού άρτου και θα πίωμεν εκ του αυτού οίνου. Ούτω θέλομεν αγαπήσει αλλήλους περισσότερον και οι μεταξύ μας δεσμοί θα γίνουν στενότεροι ( αδελφοποίηση ) ».

Ποιά όμως είναι η έννοια τής « αδελφοποίησης » στα έγκυρα λεξικά :

Ορισμοί λεξικού Δημ. Δημητράκου :

« αδελφοποιέω : κάμνω τινά αδελφόν μου. / αδελφοποίησις : κ. αδελφοποιία, η διά ιεροτελεστίας ή άλλου τυπικού σύστασις αδελφικού δεσμού μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ατόμων μη συγγενών, υποσχομένων αμοιβαίαν αγάπην και προστασίαν. / αδελφοποιητός ( ή και αδελφοποιτός ), ο διά της τελετής αδελφοποιήσεως αναγνωριζόμενος ως αδελφός ».

Ορισμοί λεξικού Γ. Μπαμπινιώτη :

« αδελφοποίηση : η πράξη με την οποία επισφραγίζονται οι δεσμοί αδελφικής αγάπης και δίνονται υποσχέσεις αμοιβαίας υποστήριξης ( συνήθως σε ειδική τελετή ) μεταξύ ανθρώπων χωρίς συγγενικούς δεσμούς συνήθως στην Ελλάδα επί Τουρκοκρατίας, κυρ. κατά τον αγώνα της Ανεξαρτησίας. / αδελφοποιτός : πρόσωπο που γίνεται αδελφός με κάποιον με τον οποίο δεν έχει συγγένεια, σε ειδική τελετή όπου αναμειγνύουν το αίμα τους ή δίνουν όρκους αμοιβαίας υποστήριξης συν. σταυραδερφός, βλάμης ».

Όπως σημειώνει ο Παν. Λεκατσάς, φαίνεται πως από την αρχαιότητα :

« η συνήθεια του αδερφοποιημού με το σμίξιμο του αίματος […] συναντιέται σ’ όλη την γη […] Τα πρόσωπα που αδερφώνουνται σμίγουν το αίμα τους […] Το αποτέλεσμα δεν είναι μια συγγένεια συμβολική ή τεχνητή, μα σμίξιμο της ζωής ή ψυχής τών αδερφοποιτών, έτσι που ο καθένας τους, υπερασπίζοντας την ζωή τού αλλουνού, να υπερασπίζει την δική του […] στους Έλληνες...[το αίμα] αντικατασταίνει η συμποσιακή μετάληψη τού κρασιού » και τα « αδέλφια » δένονταν με το κρασί που μπορούσε να ερμηνευτεί και ως «το αίμα τού Διονύσου ».

Σύμφωνα με τον Β. Σφυρόερα :

« η αδελφοποιία φαίνεται ότι ήταν πολύ διαδομένη και στην αρχαία Ελλάδα […] [Επρόκειτο για] διαδικασία με σκοπό την ισόβια αδελφική αγάπη και αλληλοβοήθεια […] αρχαιότατο έθιμο τής δημιουργίας αδελφικού δεσμού, με μαγική ή συμβολική τελετή, ανάμεσα σε δύο ή και περισσότερους άντρες (σπανιότατα ανάμεσα σε γυναίκες ή και σε πρόσωπα διαφορετικού φύλου), που δεν είναι φυσικοί συγγενείς». Και συνεχίζει ο γνωστός ιστορικός :

«Αναζωπύρωση τού εθίμου σημειώθηκε και στην βυζαντινή εποχή, οπότε η « διά θέσεως αδελφότης» τών νομικών κειμένων, η «αδελφοποίησις» και «αδελφοποιησία» διαδόθηκαν πλατιά σε όλα τα στρώματα, όχι μόνο τα λαϊκά. Αναφέρονται αυτοκράτορες και πατριάρχες ακόμα πως έγιναν αδελφοποιητοί. Την σπουδαιότερη ένδειξη για την διάδοση του εθίμου κατά τους βυζαντινούς χρόνους αποτελεί η ύπαρξη ειδικής ακολουθίας για την ιερολογία τής αδελφοποιίας. Η ακολουθία αυτή πρέπει να συντάχθηκε με την πίεση τού εθιμικού δικαίου και για να ικανοποιη-θούν επιτακτικές αξιώσεις και ανάγκες τού λαού […] Οι συνθήκες, ιστορικές και κοινωνικές, που επικράτησαν κατά την περίοδο τής τουρκοκρατίας, ευνόησαν επίσης την διατήρηση και την διάδοση τού εθίμου […] Ο Ρήγας συνέδεε με τον δεσμό τής αδελφοποιίας τους Έλληνες με τους ντεριμπέηδες ( Μωαμεθανούς που είχαν επαναστατήσει εναντίον τής Πύλης ) […] Τον όρο αδελφοποιητός χρησιμοποιούσαν για τον χαρακτηρισμό τού μυημένου στον πρώτο βαθμό- τον κατώτερο - τής Φιλικής Εταιρείας […] γινόταν η ορκωμοσία σε δύο φάσεις : πρώτα μπροστά σ’  ένα ορθόδοξο ιερέα ορκιζόταν ότι αυτά που θα έλεγε θα ήταν αληθινά και κατόπιν, αφού απαντούσε στα ερωτήματα τής Εξομολόγησης, έδινε τον Όρκο ».

 

Ιόλαος

 

Please reload