ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ

July 23, 2019

 

    ΗΘΙΚΗ   &  ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

 

   Γραμματικώς οι λέξεις Ηθική, ήθος, ήθη, προέρχονται από την λέξη έθος, που σημαίνει έθιμο, συνήθεια.

Μπορούμε λοιπόν να δώσουμε κατ’ αρχήν,τον εξής ορισμό: η Ηθική « είναι ένα σύνολο από αρχές ή διάφορους κανόνες, οι οποίοι διέπουν και διακανονίζουν τις μεταξύ τών ανθρώπων σχέσεις »

Όπως διαβλέπουμε από τον παραπάνω ορισμό, η έννοια της Ηθικής έχει χαρακτήρα φυγόκεντρο, δηλαδή χαρακτη-ρίζει τις εκδηλώσεις του ανθρώπου προς τους άλλους ανθρώπους.

  Οι κανόνες αυτοί όπως όλοι γνωρίζουμε από την Ιστορία είναι διαφορετικοί κατά χώρες καί εποχές.

Την Ηθική λοιπόν, δηλαδή τους κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ των ανθρώπων, αποτελούν συνήθειες καί έθιμα των διαφόρων λαών σε διάφορες εποχές.

Αι εκάστοτε επικρατούσες ηθικές αρχές αιτιολογούνται πάνω σε Φιλοσοφικές η συνήθως σε αντίστοιχες θρησκευ-τικές αρχές η δόγματα, τροποποιούνται δε ανάλογα με τις παραδόσεις κάθε λαού, καί αποκρυσταλλώνονται τελικά δια της τριβής του χρόνου σε ορισμένους κανόνες η αρχές.

   Οι διάφορες επομένως ηθικές αρχές είναι προϊόν υποκειμενικής αντιλήψεως τών ανθρώπων καί σε αυτό ακριβώς οφείλεται το μη απόλυτο αυτών, αφού η υποκειμενική αντίληψη στους διάφορους ανθρώπους είναι διαφορετική καί ανάλογη με την διανοητική τους κατάσταση, όπως αναφέρει το τυπικό του 1ου βαθμού.

Επίσης εκείνο που μας είναι γνωστό, το οποίο παρατηρούμε καί μέσα από την πείρα μας αντιλαμβανόμαστε, είναι ότι καί μέσα σε κάθε κοινωνία κάθε άτομο έχει ως επί το πλείστον τον δικό του τρόπο συμπεριφοράς προς τους άλλους, κάποια προσωπική δηλαδή Ηθική.

    Με άλλα λόγια οι εκδηλώσεις του προς τους άλλους μπορεί να συμφωνούν εν όλο ή εν μέρει προς την κρατούσα συμβατική Ηθική ή καί να είναι αντίθετοι προς αυτήν, όποτε το άτομο χαρακτηρίζεται ως ανήθικο.

  Εκείνο που διαμορφώνει την προσωπικότητα καί επομένως τις εκδηλώσεις κάθε ανθρώπου προς τους άλλους έχει σχέση κυρίως προς τις επιδράσεις τού περιβάλλοντος όπου μεγάλωσε, καί κυρίως κατά την διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, δηλαδή από την οικογένεια του, την κοινωνική του τάξη, την φυλή του, την θρησκεία καί τον εθνικό του θεσμό. Με αλλά λόγια από την κρατούσα συμβατική ηθική, καθώς καί από κληρονομικούς παράγοντες καί από τον βαθμό της ψυχικής καί πνευματικής του ωριμότητας.

    Πλήρης λοιπόν υποκειμενικότης υφίσταται στην έννοια της ηθικής, γενικώς μεν ως προς τα ήθη καί έθιμα κάθε χώρας καί εποχής, ειδικώς δε ως προς την ατομική συμπεριφορά του καθενός σύμφωνα με την προσωπικότητα ή τον χαρακτήρα του όπως λέμε.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα : Μόνο υποκειμενική είναι η Ηθική ; Δεν υπάρχει Ηθική απόλυτος, ανεξάρτητη τής ανθρώπινης υποκειμενικότητας ; Ηθική η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση τής συμπεριφοράς όλων των ανθρώπων μεταξύ τους, αλλά καί την βάση οργανώσεως τών κοινωνιών ;

Τέτοιες βάσεις ηθικής σταθερές καί αληθείς, ανεξάρτητες τής υποκειμενικής αντιλήψεως τών ανθρώπων, δεν έχουν τεθεί ποτέ καί πουθενά στις ανθρώπινες κοινωνίες με αποτέλεσμα να μην έχει εμφανισθεί η Απόλυτος Ηθική.

Το ζήτημα αυτό είναι από τα σοβαρότερα θέματα της Μυσταγωγίας, καί πρέπει να τύχη επισταμένης διερευνήσεως.

   Το τυπικό τού βαθμού τού μαθητού μας δίδει τον παρακάτω ορισμό :

« Ηθική είναι επιστήμη βασιζόμενη επί της ανθρώπινης διανοήσεως. Είναι ο φυσικός, ο παγκόσμιος ο αναλλοίωτος,

   ο διέπων πάντα τα λογικά  καί  ελευθέρα όντα Νόμος. Είναι η επιστημονική απόδειξη της συνειδήσεως.…

  Η θαυμάσια δ’αυτή επιστήμη διδάσκει τα καθήκοντα καί την αιτιολογημένη χρήσιν των δικαιωμάτων ημών καί εισδύει

  εις τα ενδόμυχα συναισθήματα τής καρδιάς, ίνα εξασφάλιση τον θρίαμβο του λόγου καί της Αρετής »

    Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, βάση σταθερή καί αληθής, εκ της οποίας θα ήταν δυνατόν να αιτιολογηθεί ηθική αμετάβλητος καί απόλυτος είναι η γνώση τού Φυσικού Νόμου, η γνώση τής πραγματικότητας, δηλαδή η γνώση τών Λειτουργιών τής Φύσεως. Η γνώση αυτή καί αληθής είναι καί σταθερή, διότι απορρέει από την μελέτη τής πραγματικότητας, η οποία πάντοτε καί παντού είναι η αυτή.

 Ο όρος Αρετή που εμφανίζεται στον παραπάνω ορισμό ετυμολογικώς προέρχεται από το ρήμα « άρω » που είναι ρίζα τού ρήματος « αραρίσκω » δηλαδή αρμόζω.

    Αρετή συνεπώς είναι το αρμόζον καί κατ’ επέκταση η δύναμης του να πράττει κανείς το αρμόζον η το καλόν απολύτως κατά το τυπικό τού μαθητή.

Όπως λοιπόν για την Αρετή θα μπορούσαμε να δώσουμε τον ορισμό :

                         « το ακόλουθον τη Φύσει ενεργείν » 

     έτσι καί για την απόλυτο Ηθική θα λέγαμε :

                    « το ακόλουθον τη Φύσει συμπεριφέρεστε »

     Όπως όμως είναι φανερό εκ των αποτελεσμάτων, δεν έγινε εφικτό η ηθική αυτή να ρύθμιση τις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις διότι η αμάθεια, τα πάθη, οι προλήψεις η κακία το ατομικό συμφέρον η άγνοια της αλήθειας για την φύση της πραγματικότητας καί κυρίως ο Εγωισμός, εμπόδισαν καί εμποδίζουν προς την κατεύθυνση αυτή.

   Για όλους αυτούς τους λόγους, η μέγιστη πλειονότης των ανθρώπων συνεχίζει να διακανονίζει τις σχέσεις της σύμφωνα με τις εκάστοτε αντιλήψεις.

   Η Γνώση τών λειτουργιών τής Φύσεως υπήρξε πάντοτε αντικείμενο των διάφορων Μυστήριων που έδρασαν κατά το παρελθόν καθώς καί της Μυσταγωγίας.

Υπήρξαν ανέκαθεν καί υπάρχουν καί σήμερα οι Μυημένοι, αν καί είναι λιγοστοί.

Η Μυσταγωγία σε αντίθεση προς την εξωτερική Φιλοσοφία, εμφανίζεται παντού καί πάντοτε η ίδια εις oλες τις οργανώσεις που λειτούργησαν υπό το όνομα Μυστήρια. Βάσις της ηθικής, της απόλυτου Ηθικής των Μυστηρίων υπήρξε η γνώση των λειτουργιών της φύσεως. Χαρακτηρίσθηκε δε αυτή καί ως :

            « νόμος Φυσικός διέπων παντα τα λογικά καί ελευθέρα όντα »

Καί αυτό διότι η ηθική είναι συμφυής με την νόηση καί την συνείδηση που είναι ιδιότητες τών πνευματικών όντων, όπως ο άνθρωπος.

   Εκείνος που μελετά τις λειτουργίες τής Φύσεως καί εναρμονίζεται προς αυτές εκδηλώνει πράγματι την ηθική αυτή ως Φυσικό Νόμο. Καί δεν μπορεί να πράξη πλέον διαφορετικά διότι η εξέλιξη τον οδηγεί ώστε οι νόμοι αυτοί να γίνουν η φύση του ( τον δεσμεύουν συνειδησιακά ). Εκείνος όμως που δεν συντονίζεται με τον ρυθμό των λειτουργιών της φύσεως εμποδίζεται για κάθε παραπέρα εργασία.

Η Ηθικοποίηση λοιπόν του εισερχόμενου στα Μυστήρια αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να μπόρεση να ερευνήσει καί να γνωρίσει την αλήθεια.

Αυτός είναι ο λόγος που ο προς εισδοχήν αμύητος κρούει την θύρα του Ναού καί διέρχεται τις δοκιμασίες με την προϋπόθεση ότι είναι άνθρωπος  χρηστών ηθών.

Η προϋπόθεση αυτή μαζί με την άλλη προϋπόθεση της του ελευθέρου, δηλαδή του απαλλαγμένου προλήψεων, προκαταλήψεων καί δεισιδαιμονιών, αποτελούν το μέσο δια να μπόρεση να επιτέλεση τους σκοπούς του ως άνθρωπος καί ως Μύστης.

Δηλ. να κατανόηση την φύση του σαν ανθρώπου, τον προορισμό του, τις κρυμμένες του δυνάμεις, τις δυνατότητες της μελλοντικής του εξέλιξης, τόσο εν ζωή όσο καί μετά θάνατον, ως καί την σχέση του με τον Θεό την Φύση καί τους όμοιους του.

Υπάρχει γενικώς σύγχυση σε ότι αφορά το νόημα τών όρων Μυημένος καί Μύστης.

Μυημένος είναι αυτός που έχει υποστεί τις θεωρητικές δοκιμασίες μιας θεωρητικής Μυσταγωγίας, αυτός που εισήλθε σε ένα θεωρητικό Μυητικό Τάγμα (Τεκτονισμός) καί διδάχθηκε τις διδασκαλίες του, χωρίς όμως να πραγμά-τωση πρακτικώς την μύηση.

Αυτός που έχει προχωρήσει στην πραγμάτωση καί έχει επιτύχει αποτελέσματα , καλείται Μύστης.

Από την στιγμή που τα Μυστήρια σίγησαν οι «διδασκαλίες» τους, έγινε δυνατόν να διαδοθούν μέσω «εσωτερικών» οργανώσεων, όπως ο Τεκτονισμός, προσιτών για μεγάλο πλήθος αμύητων αλλά με περιοριστικούς όρους καί προϋποθέσεις εισδοχής.

Οι προϋποθέσεις όμως αυτές με την σημερινή διάρθρωση  σίγουρα δεν εξασφαλίζουν τα εχέγγυα για μια ανοικτή διδασκαλία των αρχών καί κρυφών νομών της φύσεως, ( Μη γνωστών στην Επιστήμη ) ως καί των απόκρυφων (εν δυνάμει ) δυνατοτήτων του .

Διότι κάλλιστα μπορεί να γίνει υπό των ανήθικων χρήση προς ίδιον όφελος καί όχι για την βοήθεια των πασχόντων συνανθρώπων μας καί της κοινωνίας.

Οι πρακτικές τους εφαρμογές απεκρύβησαν, οι δε διδασκαλίες παρουσιάστηκαν στα νέα μεταγενέστερα εσωτερικά Μυσταγωγικά συστήματα, υπό τον μανδύα συμβολικών μυήσεων καί αλληγοριών.

   Μας είναι γνωστό εκείνο που έλεγαν οι Πυθαγόρειοι:

                               « Ου τα πάντα τοις πάσιν ρητά »

   Σε Μύστες κάποιων ανώτερων βαθμίδων επετράπη μόνον η εφαρμογή της γνώσεως κάποιων πρακτικών για θεραπείες προς ανακούφιση των πασχόντων συνανθρώπων.

  Τηρώντας όμως σιγή πάνω στις ακολουθούμενες διαδικασίες ( πρακτικές ) ευλόγω αιτία.

  Αυτή την υπόσχεση δίνουμε και εμείς κατά το κλείσιμο των εργασιών, κάτι που στα Μυστήρια αποτελούσε όχι τυπική δέσμευση, αλλά όπως λέγεται, η μη τήρηση  της, ήταν λόγος επιβολής της έσχατης των ποινών.

Άλλες βέβαια εκείνες οι εποχές.

     Ο τελευταίος Καταστατικός Χάρτης του Τεκτονισμού, αναφέρει :

     στο άρθρο 1-παρ.II

   « Πίστη εις τον Θεόν,...,καί εις την αποκεκαλυμμένην θέλησιν Αυτού »

      στο άρθρο 1-παρ. ΙΙΙ

   « η Βίβλος του Νόμου συμβολίζει την άνωθεν αποκάλυψη καί είναι δεσμευτική της συνειδήσεως του Τέκτονας, το

      μέγιστο δε των τριών Φώτων είναι η Βίβλος του Νόμου » 

      στο άρθρο 2-παρ.VΙΙΙ

 « συνεχόμενοι εργάζονται προς βελτίωσιν αυτών δια κατανοήσεως καί εφαρμογής των Τεκτονικών Αρχών, ων η

    εσωτερική καί βαθυτέρα έννοια, δια συμβόλων εικονιζόμενη καί δια αλληγοριών εκτιθέμενη, αποκαλύπτεται

    αυτοίς βαθμηδόν δια προοδευτικής εις ορισμένους ιεραρχικούς Τεκτονικούς βαθμούς μυήσεως ».

    ( ας προσέξουμε ότι, δεν διδάσκεται αλλά αποκαλύπτεται !!! )

    Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι δυνατόν να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις :

   1. Ο Καταστατικός μας Χάρτης δεν δέχεται ότι η « Βίβλος τού Νόμου »  εκφράζει, αλλά ότι συμβολίζει την άνωθεν αποκάλυψη.

  2. Αφού η Βίβλος του Νόμου συμβολίζει την άνωθεν αποκάλυψη, δεν μπορεί να ληφθεί η ερμηνευθεί σε όλη της την έκταση κατά κυριολεξία.., αλλιώς η 1η θεμελιώδης αρχή που φέρει τον Τεκτονισμό ως Συμβολικό παύει να ισχύει, καί  ο Τεκτονισμός μετατρέπεται σε Δόγμα,η Ηθική της Βίβλου γίνεται αναπόσπαστο τμήμα της Ηθικής του Τεκτονισμού, γίνεται δε αντιφατική η παράγραφος ΙΙ του άρθρου 2 σύμφωνα με την οποία :

    « ως ύπατο αγαθό ο Τέκτων θεωρεί την Ελευθέρια της  σκέψεως καί της  συνειδήσεως ».

 3. Λαμβανόμενης της Βίβλου του νόμου ως μέγιστου των τριών Φώτων, μπορούμε συμβολικά να πούμε ότι είναι δυνατόν υπό προϋποθέσεις, να φωτίσει εν μέρει την συνείδηση του ανθρώπου.

  Εφ’ όσον βέβαια ανάλογα με την ωριμότητα του, εξ’ ου και οι διαδοχικές μυήσεις, και υπό τον όρο ότι αυτές θα αποβούν ουσιαστικές καί όχι τυπικές, καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τον κώδικα της άνωθεν Αποκαλύψεως στην Βίβλο. 

   Θα πείτε βέβαια, αν θεωρήσουμε ότι η Βίβλος δεν συμβολίζει μόνον αλλά καί  περιέχει εν μέρει την άνωθεν απο-κάλυψη καί Θεία βούληση, γιατί οι συντάκτες της ( θείοι απεσταλμένοι και προφήτες ) αλλά καί ο ίδιος ο Ιησούς να μη μας την έχουν παρουσιάσει ξεκάθαρα καί κυριολεκτικά, ώστε να την αντιλαμβάνεται πλήρως ο καθένας μας ;

 Για πολλούς λόγους, τα βαθύτερα μυστικά της ζωής, δεν δόθηκαν ποτέ ανοικτά στις μάζες.

Το Φως της καθαρής Αλήθειας είναι πολύ ισχυρό για να ιδωθεί από απροετοίμαστους ανθρώπινους οφθαλμούς.

Η διδασκαλια τού 1ου Βαθμού αναφέρει:

   « είδον άπαντας τους αδ.. ωπλισμένους δια ξιφών των οποίων αι αιχμαί διηυθύνοντο κατ’ εμού ....

     Ηννόησα έκτοτε ότι τα ξίφη εκείνα εσυμβόλιζον τας ακτίνας  του φωτός της αληθείας ,αίτινες εκ πρώτης όψεως       πλήττουν την διανοητικήν όρασιν εκείνου,  όστις δεν είναι προπαρασκευασμένος δι’ εμμόνου διδασκαλίας »

   -  Eνα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μας, όταν ασχολούμεθα με τις μελέτες αυτές, είναι ότι αγνοούμε το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου της Βίβλου.

Είναι δε σίγουρο ότι πολύ ελάχιστοι έχουν εμβαθύνει στο περιεχόμενο της, αλλά καί ότι οι γνώσεις των περισ-σοτέρων είναι επιφανειακές καί αποσπασματικές.

  Είναι ευκαιρία λοιπόν να δούμε το περιεχόμενο μερικών από τα εδάφια της.

  Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφ ζ’ παρ.6,  βλέπουμε μια ανάλογη με τους  Πυθαγόρειους  προτροπή του Ιησού :

 

         « Μη δότε το άγιον τοίς κοισί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων,

        μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοίς ποσίναυτών καί στραφέντες ρήξωσιν υμάς »

 

           Ο δε Μάρκος στο Ευαγγέλιο του  κεφ.δ’,11-12 και δ’-34 αναφέρει:

         « Καί όταν έμεινε μόνος ,τον ρωτούσαν εκείνοι που ήταν μαζί του , καί οι δώδεκα, σχετικά με την παραβολή .                Καί τους έλεγε:   Σε σας έχει δοθεί το να γνωρίσετε τα Μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, σ’ εκείνους δε που

            είναι απέξω τα πάντα με παραβολές δίδονται. δια να βλέπωσι βλέποντες καί μη ίδωσι, καί να ακούωσιν

            ακούοντες, καί μη νοήσωσι »

         « Καί με τέτοιες πολλές παραβολές τους εκήρυττε τον λογο, ανάλογα  με την ικανότητα που είχαν να εννοούν.            Χωρίς δε παραβολή δεν μιλούσε σε αυτούς. Αλλά όταν ήταν μόνος τα εξηγούσε όλα ιδιαιτέρως στους μαθητές

          του »

           Ας σημειώσουμε από αυτά τις πολύ σημαντικές  εκφράσεις:

                    « όταν ήταν μόνος » , « εκείνοι που είναι απ’ έξω »,

               « ανάλογα με την ικανότητα που είχαν να εννοούν »

                      « τα Μυστήρια της Βασιλείας του Θεού »

                 « τα εξηγούσε όλα ιδιαιτέρως στους μαθητές του »

 Ειδικά δε στην Παλαιά Διαθήκη, παρά πολλά τεμάχια μπορούν να ερμηνευθούν  μόνο μέσω της αποκρύφου παρα-δόσεως των Ιουδαϊκών Μυστηρίων, της Καββαλά,  τα οποία είναι τα Αιγυπτιακά Μυστήρια τροποποιημένα υπό του Μωυσή. Αν δε κανείς μελετήσει, το Καββαλιστικό δένδρο της ζωής, καθώς καί το αντίστοιχο Χριστιανικό σύμβολο τής ζωής θα διαπιστώσει τις σχεδόν πλήρεις αντιστοιχίες του διακόσμου του Τεκτονικού Ναού καί του σχεδίου των διαδοχικών Τεκτ.. μυήσεων.

Πάνω σε αυτό βασίζονται τα Μείζονα Μυστήρια, έλκει δε την καταγωγή  του από  την Αρχαία Αίγυπτο, το γνώριζαν

οι Εσσαίοι από τους οποίους το πήραν κατόπιν οι « Ιωαννίται », Iππόται τοΎ Αγίου Ιωάννου, καί έφθασε μέχρι τις ημέρες μας δια της μυητικής οδού μέσω τής παραδόσεως.

  Ας προσέξουμε ότι οι Τέκτονες έχουν  σαν προστάτη τον Άγιο Ιωάννη Βαπτιστή, τον οποίον εορτάζουν κατά το θερινό ηλιοστάσιο, η δε πρώτη  Μεγάλη Στοά της Αγγλίας ιδρύθηκε την 24-6-1717 την ημέρα της εορτής του Άγιου Ιωάννη. Όταν δε έχουμε επισκέπτες στην Στοά καί ερωτώνται από που έρχονται, η απάντηση που δίδεται ( από το Τυπικό ) είναι : « εκ της Στοάς του Άγιου Ιωάννου ».

Αν είναι τυχαία όλα αυτά, καί άνευ νοήματος, οι συμπτώσεις είναι πολύ μεγάλες. Στην εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέ-ρας Τεκτονικής του Νέστορα Λάσκαρη, σελ. 450, διαβάζουμε σχετικά τις απόψεις του διάσημου τέκτονος Α.Ε.Waite.

    « δεν είναι ορθόν το συχνά λεγόμενο ότι ο Τεκτονισμός είναι σύστημα ηθικής καλυπτόμενο δι’ αλληγοριών και εικονιζόμενο δια συμβόλων. Η Ηθική αποτελεί κώδικα ευρισκόμενο ήδη εις όλων τας χείρας και είναι γραμμένη εις το πνεύμα και τας καρδίας μυριάδων ανθρώπων πάσης φυλής και γλώσσης. Και είναι τόσο απλή ώστε δεν είναι διόλου δύσκολο να διδαχθεί απευθείας χωρίς την ανάγκη αλληγορικού η συμβολικού συστήματος. Εις επίμετρον ουδεμία μυστικότης επιτρέπεται προκειμένου περί των βάσεων της ατομικής και κοινωνικής διαγωγής.

Η τηρήσεις του ηθικού νόμου δεν έχει καμμίαν σχέσιν με το αλληγορικό και συμβολικό σύστημα το οποίο ακο-λουθεί ο Τεκτονισμός ως Μυστηριακός θεσμός. Τούτο αποβλέπει εις άλλους σκοπούς ,το δε Κεντρικό των Τεκτ.. μυστηρίων δράμα συνδέει αυτόν με τα Αρχαία Μυστήρια εις τα οποία επίσης το μέγα Μυστικόν δεν εδιδάσκετο εντός των Αδύτων, αλλά απετέλει αντικείμενο ερεύνης και ανακαλύψεως υπ’ αυτού τούτου του μυουμένου. Και δια τούτο ανεξαρτήτως της απονομής βαθμών, ολίγοι είναι οι πραγματικοί διδάσκαλοι, ενώ πλείστοι παραμένουν εσαεί εις την ταξιν του μαθητού. Ο ηθικός νόμος λοιπόν δεν πρέπει να νομίζεται ότι αποτελεί το άπαν της Τεκτ.. ιδεολογίας. Και θα ητο ορθώτερον να τονίζεται ότι για να γίνει κανείς Τεκτων πρέπει εκ των προτέρων να είναι ηθικός. Τότε μόνο θα κατανοήσει το Μυστικόν και θα δυνηθεί ακινδύνως να εμβαθύνει εις την αλήθεια ήτις κρύπτεται όπισθεν αλληγοριών και συμβόλων...»

- Αν ανατρέξουμε τα τυπικά των Τεκτ. βαθμών, καί τα ερευνήσουμε προσεκτικά,θα διαπιστώσουμε με έκπληξη, οτι στην πραγματικότητα δεν περιλαμβάνουν καμία ιδιαίτερη (πρωτότυπη) ηθική διδασκαλία καί ότι αί περιεχόμεναι ηθικαί προτροπαί δεν καταλαμβάνουν συνολικά ούτε το εν τρίτο μιας σελίδας.

Αποτελούνται δε από στοιχειώδη καί συνοπτική παρουσίαση κάποιων αρχών της κρατούσης Κοινωνικής ηθικής καί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς καί από ελαχιστότατο τμήμα δανεισμένο από την Χριστιανική Διδασκα-λία καί ηθική.

    Για παράδειγμα η λέξη Αγάπη καί Αγαπώ εμφανίζεται σε τριακόσια περίπου εδάφια της Καινής Διαθήκης, ενώ στα Τεκτονικά τυπικά μόνο πέντε φορές, είναι δε γνωστό ότι ο Τεκτονισμός ιδρύθηκε 1717 χρόνια μετά την εμφάνιση του Χριστού.

           Ας κάνουμε μια μικρή παράθεση των αρχών αυτών :

   1 oν : Προτροπές περί Αγαθοεργίας

      α.Να περιθάλπουμε τους ανθρώπους εις τας ατυχίας των

      β.Να τους χειραγωγούμε δια των συμβουλών των Φώτων καί της επιρροής μας.

   2 ον : Προτροπές περι  καθήκοντος

      α.Σεβασμός στα δικαιώματα του ατόμου καί της Κοινωνίας

      β.Να σεβόμεθα την ιδιοκτησία του άλλου, ωσαύτως να προστατεύουμε καί να υπηρετούμε τους ομοίους μας

         στα πλαίσια της  Αλληλεγγύης.

     γ. Σέβας προς τον Θεό, Αγάπη προς την Πατρίδα καί τον πλησίον , καί

         τρυφερά αφοσίωσης εις την οικογένεια.

     δ. Κατανίκησις των παθών εαυτού ως καί των άλλων ανθρώπων

     ε. Η προς τον πλησίον Αγάπη

     ζ. Πράττε εις τους άλλους, παν ό,τι καλόν επιθυμείς καί αυτοί να  πράττουν  εις σε  η με άλλα λόγια « Ο συ μισείς

         ετέρω μη ποιήσεις.»

     η. Δικαιοσύνη καί Ισοτης δικαιωμάτων.

   3 ον : Εξειδικευμένοι κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ αδ.., όπως αναφέρονται στον  Καταστατικό Χάρτη και Γενικό

      Κανονισμό της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

  Στα τυπικά της πρώτης Στοάς που λειτούργησε στην Ελλάδα, με το όνομα Φοίνιξ Ανατολής Κερκύρας του 1863, σχεδόν κανένα από τα ανωτέρω εδάφια δεν περιλαμβάνεται. Όπως φαίνεται, όλα είναι κατά καιρούς προσθήκες καί διανθίσματα των τυπικών από μεταγενέστερους Τέκτονες. Όχι βέβαια ότι δεν είναι σωστά και εποικοδομητικά τα όσα συνεπληρώθησαν μεταγενέστερα .

Εκείνα όμως που παρέμειναν καί παραμένουν αναλλοίωτα καί ουσιώδη είναι το περιεχόμενο των μυήσεων των διαφόρων βαθμών, μέσω συμβόλων, αλληγοριών καί μύθων. Ο δε ο μύθος του Χιράμ, το Κεντρικό των Τεκτ.. μυστηρίων δράμα στον βαθμό των διδασκάλων είναι ένα Landmark  ( Αρχαίο ορόσημο ).

  Ο Μύθος, ως γνωστόν : είναι μια « Αλληγορική και συμβολική αφήγησις προοριζόμενη να παραστήσει δι’ υλικών εικόνων μιαν αλήθεια πνευματικής τάξεως ».

Τώρα εμείς,παρόλο που διατεινόμεθα ότι εργαζόμαστε με βάση τον « Ορθό Λόγο », δηλαδή την «Μεθοδική Νόηση», είναι άξιον απορίας ότι,το μεγαλύτερο μέρος των αδελφών πιστεύει ότι τα τυπικά περιέχουν ένα ευρείας εκτάσεως σύστημα ηθικής διδασκαλίας, καί αποπροσανατολιζόμενοι, απομακρύνονται από τον βασικό σκοπό

της Μυσταγωγίας. Ως εκ τούτου ασχολούνται καί επικεντρώνονται κυρίως μόνο σε εκπόνηση Τεκτ.. τεμαχίων ηθικοπλαστικού περιεχομένου η τεμαχίων που στην ουσία έχουν ελάχιστη σχέση με τον Τεκτονισμό, αν καί τείνουν να παρουσιάζονται έτσι..

    Δεν είναι λογικό ενώ έχουμε διδαχθεί όλες τις παραπάνω ηθικές αρχές, καί πολλές άλλες περισσότερες, μέσα από την παιδεία καί τον θρησκευτικό μας προσανατολισμό, επί είκοσι ένα (21) τουλάχιστον έτη μέχρι να μυηθούμε στον Τεκτονισμό, να νομίζουμε ότι θα διδαχθούμε την ηθική μέσω συμβόλων, μύθων καί αλληγοριών.

Τέλος μεταξύ ολίγων αδελφών, φαίνεται να επικρατεί μια άποψη, καθ’όλα σεβαστή, ότι όλη η Mυσταγωγική τελετουργία καί οι μυήσεις δεν είναι παρά το μέσον για την ωραιοποίηση της ατμόσφαιρας εργασίας μας, χωρίς καμία άλλη ουσία.

   Θεωρούν ότι είναι μια μέθοδος για να βιώνουμε την τάξη καί να αισθανόμαστε μια ανάταση, μακριά από την αταξία που επικρατεί στην  βέβηλο  κοινωνία...

Η στοιχειώδης ηθική διδασκαλία που περιέχουν τα τυπικά, έστω καί σαν προσθήκες, δεν συνεπάγεται διόλου ότι τα Τεκτονικώς δρώμενα δεν στοχεύουν στην Ηθική καί κατόπιν στην Πνευματική βελτίωση του ανθρώπου.(1)

Όχι όμως υπό μορφή προτροπών καί παραινέσεων η ηθικών επιταγών, αλλά μέσω Αρχών ανωτέρας τάξεως, που δεν επιβάλλονται αλλά Κατανοούνται , καί εφεξής αποτελούν για τους μυημένους Εσωτερική  Φυσική Νομοτέλεια.

Η Νομοτέλεια αυτή, αποτέλεσμα της κατανοήσεως της αποκεκαλυμένης Βουλήσεως του Μ.Α.Τ.Σ., είναι που δεσμεύ-ει το περιεχόμενο της συνειδήσεως, καί όχι η Δογματική διδασκαλία.

-  Είναι όμως ευκαιρία να τονίσουμε καί κάτι άλλο.

   Ότι, υπάρχει πέραν του υλικού σύμπαντος και σύμπαν Ψυχικό, ( του οποίου τα κατώτερα επίπεδα αναφέρονται σαν κολάσεις ή σαν καθαρτήριο ).

 Υπάρχει επίσης καί Σύμπαν Πνευματικό,(κόσμος των αιτιών), κάτι που είναι γενικά παραδεκτό από τις επικρατ-ούσες θρησκείες και Φιλοσοφικά συστήματα.

Η ορθόδοξος Επιστήμη παραδέχεται μόνο ότι είναι προϊόν των αισθήσεων καί του πειράματος, καί παρόλο που δεν μπορεί να ερμηνεύσει τα μετα-τα-φυσικα φαινόμενα επιμένει τα αγνοεί. Τώρα τελευταία ίσως αυτό να μην είναι καί τόσο απόλυτο.

Η Μυσταγωγία παραδέχεται την ύπαρξη ενός Πνευματικού σύμπαντος, αλλά καί ενός ενδιάμεσου σύμπαντος ,μεταξύ του υλικού και πνευματικού ,που είναι ο συντηρητικός καί διαμορφωτικός παράγων των υλικών μορφών καί αντικειμένων. Ο χώρος αυτός καλείται Ουρανός, Αστρικό η Ψυχικό πεδίο, Παγκόσμια Ψυχή κ.λ.π.

Στον Τεκτονισμό μας παρουσιάζεται με την συμβολική ονομασία, « Μέσον Δώμα ».

Ο Μύστης χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες καί τους Νόμους του Μέσου Δώματος μπορεί να επιτελέσει πολλά θαυ-μάσια πράγματα, όχι θαύματα, που εκφεύγουν των δυνατοτήτων του γνωστικού περιεχομένου καί του πειραματι-κού έλεγχου από την Ορθόδοξο επιστήμη καί η οποία τα αντιπαρέρχεται ως ανεξήγητα φαινόμενα.

Τέτοια φαινόμενα, καί με μόνη βοήθεια τις ψυχονοητικές δυνάμεις του ανθρώπου όπως η  Δημιουργική Σκέψη  η Βούληση και η Πνευματική Ισχύς είναι:

        1. Θεραπείες πάσης φύσεως εκ του σύνεγγυς η από μακρυά.

        2. Προέκταση της συνειδήσεως (δηλ. εξωσωμάτωση σε  επίπεδα η ουρανούς )(2)

        3 .Διόραση  ,ως καί έλεγχος και έρευνα του υποσυνειδήτου

καί πολλά άλλα θαυμάσια πράγματα που όπως είπαμε δεν είναι θαύματα, αλλά γνώση καί χειρισμός των νόμων του ειρημένου πεδίου .

 Ο Μωυσής που ήταν Ιεροφάντης των Αιγυπτιακών μυστηρίων έκανε κατάχρηση μερικών τέτοιων δυνάμεων,καί έκανε κάποια φαινόμενα που τα βλέπουμε να περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη, καί που γενικώς σήμερα τα θεωρούμε σαν μυθεύματα.

Αναφέρω μόνο κάτι σχετικό, που αφορά την διοχέτευση στον ασθενή της λεγομένης ζωικότητος - αιθερικότητος ( ενεργείας ) με σκοπό τη θεραπεία ασθενειών.

Ο Ιησούς πέραν των δώδεκα μαθητών,ως γνωστόν,εκπαίδευσε καί άλλους εβδομήντα.

Τους δίδει την εντολή, πέραν των άλλων, να μεταβαίνουν σε κάθε πόλη από οικίας εις οικία καί να θεραπεύουν τους εκεί ασθενείς. ( κατά Λούκα ευαγγέλιο , κεφ Ι )

Στον άνθρωπο το ηλιακό πλέγμα είναι το κεντρικό σημείο συσσωρεύσεως, διανομής καί έλεγχου της ζωτικής δια-δικασίας τού σώματος, όπως ακριβώς ο Ήλιος ελέγχει καί συντηρεί την ζωή όλου του πλανητικού μας συστήματος.

Περιγράφεται στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κεφ ζ’ παρ. 38 ως εξής:

        « ο πιστεύων εις εμε, καθώς είπεν η Γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος »

   Οι νόμοι αυτοί ,όπως είπαμε, δεν είναι ακόμη γνωστοί στην Ορθόδοξο επιστήμη.

Ο κοινός άνθρωπος δεν είναι ακόμη σε στάδιο εξελίξεως ώστε να του δοθεί άδεια για χειρισμό τέτοιων δυνάμεων. Διότι η χρήση τους από ακατάλληλα χέρια είναι δυνατόν να φαντασθούμε τι κακό θα μπορούσε να προκαλέσει.

Και όταν επιστρέφουν, αφού ξεπλήρωσαν επιτυχώς το έργο τους, εστράφη προς τους μαθητές αυτούς, καί τους είπε ιδιαιτέρως:

   « μακάριοι οί οφθαλμοί οί βλέποντες α βλέπετε. Λέγω γαρ υμίν ότι πολλοί προφήται καί βασιλείς ηθέλησαν ιδείν α’ υμείς βλέπετε, καί ουκ είδον, καί  ακούσαι α ακούετε, και ουκ ήκουσαν.»

   Τι ήταν αυτά τα ιδιαίτερα που έβλεπαν καί άκουαν, καί τα εφήρμοζαν καί οι ίδιοι, θεραπεύοντας ασθενείς;

   Ας μη διαφεύγει από την προσοχή μας, ότι το κυρίαρχο σύμβολο στο  βαθμό του Εταίρου είναι ο Πεντάκτινος Αστέρας, που δεν είναι παρά το σύμβολο  κυριαρχίας στο Μέσο Δώμα, χρησιμοποιείται στην Υψηλή Μαγεία καί είναι κατά το αντίστοιχο τυπικό  « ο Πολικός ημών Αστήρ.. καί το αίτιο τοσούτων θαυμάσιων κόσμων ».

   Βεβαίως, ο στόχος τού Τεκτονισμού δεν είναι να διδάξει στα μέλη του τέτοιες πρακτικές, όπως σαφέστατα καθορίζεται ο σκοπός του στον Καταστατικό του Χάρτη.

Μπορούμε να τον κατατάξουμε με βάση την αρχαία διαβάθμιση στα ελάσσονα Μυστήρια η Βασιλική Τέχνη.

   Περιέχει τις γνώσεις, έστω και συμβολικά, ( Μύηση - μυημένος ), σαν μια προπαρασκευή για αυτούς που αν το θελήσουν ειλικρινά, καί με γνώμονα πάντα το καλό της ανθρωπότητας, θα μπορέσουν να προχωρήσουν στο επόμενο μυητικό στάδιο, που είναι τα μείζονα Μυστήρια η Ιερατική Τέχνη.(3)

  -   Θα αναφερθώ σε ένα ακόμα χαρακτηριστικό εδάφιο του Τυπικού της Μύησης,  αν καί υπάρχουν καί πολλά άλλα, τα οποία είναι πρόκληση για την νοοτροπία  των σημερινών σκεπτόμενων επιστημόνων :

 « Είθε αί αγαθαί καί πλήρεις αγάπης προς τον νεόφυτον σκέψεις απάντων ημών να επενεργήσουν ευεργετικώς επ’ αυτού, ίνα η μυησις του αποβεί πραγματική καί αποδώσει το προσδοκώμενο έργον »

    Η Μυσταγωγική Φιλοσοφία έχει σαν αξίωμα, ότι τα πάντα  ζουν.

Τίποτε δεν υπήρξε η μπορεί να ύπαρξη χωρίς να έχει μια κάποια μορφή, είτε την βλέπουμε είτε όχι. Καί αυτό διότι τα πάντα προέρχονται από την σε διάφορους βαθμούς συμπύκνωση τής πρωταρχικής Θείας Ουσίας-Εκπόρευσης, που στο βιβλίο της Γένεσης χαρακτηρίζεται σαν « Φως ».

Η Ζωή ως Ουσία είναι ο ίδιος ο Θεός. Η ζωή, ως εκδήλωση, είναι συνυφασμένη με την κίνηση, είτε την αντιλαμβανόμαστε είτε όχι.

     Ένας συνοπτικός αλλά διαφωτιστικός ορισμός είναι ότι η Ζωή ως φαινόμενο :

    « είναι συστήματα κραδασμών ( δονήσεων ), που συνυπάρχουν αρμονικά, με σκοπό να κρατήσουν ένα σύνολο ( μέρος τής Θείας Ουσίας ) σε ύπαρξη. »

     Τα συναισθήματα καί οι σκέψεις τών ανθρώπων είναι οντότητες, με δική τους ανεξάρτητη ζωή καί κίνηση, καί έχουν μια μορφή παρόλο που το υλικό από το οποίο αποτελούνται είναι τόσο λεπτοφυές, ενεργειακής φύσεως, ώστε δεν γίνεται αντιληπτό στην όραση καί στην κοινή αντίληψη τών ανθρώπων.

Γεννώνται, ζούν λίγο η πολύ χρόνο, ανάλογα με την ένταση της ενεργειακής φόρτισης εκείνου που τα δημιούργησε, καί αδρανοποιούνται ( αποφορτίζονται - θνήσκουν θα λέγαμε ) όταν εκπληρώσουν τον προορισμό τους.

Αποθηκεύονται τότε στον λεγόμενο υποσυνείδητο νού του ανθρώπου, μέρος του οποίου είναι αυτό που συνήθως απο-καλούμε « μνήμη » ( αποτελεί μέρος τού υποσυνειδήτου ), καθώς καί στην « Παγκόσμια Μνήμη ».

Αν δεν διατηρούσαν την μορφή τους δεν θα μπορούσαμε να έχουμε την ανάμνηση. 

Στην ουσία όλη μας η ύπαρξη είναι βασισμένη σε αυτό που ονομάζουμε μνήμη καί υποσυνείδητο ή υποσυνείδητο Νου.

Όπως ο Λόγος μεταδίδεται στο υλικό επίπεδο μέσω δονήσεων δια μέσου του αέρα, έτσι καί οι ψυχο-νοητικές οντότητες που αποκαλούμε σκέψεις καί συναισθήματα μεταδίδονται μέσω ανάλογων δονήσεων.

Όχι όμως δια του αέρος αλλά μέσω ενός άλλου χωρο-χρονικού επιπέδου, που στον Τεκτονισμό εξειδικευμένα αποκαλούμε « Μέσον Δώμα ».

Αυτά που έχουν δημιουργηθεί από άκρατες επιθυμίες καί στερούνται λογικής, αναφέρονται στα Ευαγγέλια σαν « πνεύματα άλαλα και κωφά ».(Μάρκος θ’-25). Μπορούν να κάνουν κατάληψη στον άνθρωπο, σαν έμμονες ιδέες η να προκαλέσουν ψυχολογικές διαταραχές στην πιο ήπια τους μορφή, καί σε εντονότερο βαθμό μέχρι καί παραφρο-σύνη. ( κατάληψη από δαιμόνια-ανθρωποδαίμονες ) (4)

Αντιθέτως οι αγαθές και δημιουργικές σκέψεις προξενούν ανάλογα, ευεργετικά όμως αποτελέσματα ( προστατευ-τικά - ενισχυτικά - θεραπευτικά κ.λ.π ).

Βέβαια εδώ δεν κάνουμε ανάλυση των Τυπικών, ούτε θρησκειολογία, καθώς δεν μας επιτρέπεται να ανοίξουμε συζητήσεις σε θέματα θρησκευτικού περιεχομένου.

Παρά ταύτα οι παραπάνω αναφορές ας αποτελέσουν προβληματισμό όλων μας για το μέλλον, καθώς καί ο λόγος που οι αλήθειες αυτές δόθηκαν με παραβολές.

  Σύμφωνα λοιπόν με όλα όσα έχουν προαναφερθεί, αλλά καί λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων του έναρθρου καί γραπτού λόγου, οι νόμοι τών  ψυχονοητικών καταστάσεων, των ουρανών, καθώς καί αι κοσμογονικαί αλήθειαι δεν ήταν καί δεν είναι  δυνατόν να αποδοθούν με όρους της κοινής ή της Επιστημονικής γλώσσας.

Αποτελούν πραγματικότητες άλλης φύσεως, πραγματικότητες τού αοράτου κόσμου, και είναι επιδεκτικές προσεγ-γίσεως καί απόκτησης εμπειρίας, ( όχι μέσω των 5 αισθήσεων ), με εσωτερική προσπάθεια καί γνώση εκ μέρους του Μυημένου.

Άλλως τε ας μη μας διαφεύγει η κατά την μύηση του Εταίρου σχετική αναφορά,  ότι :  « η Ψυχή δεν έχει ορισμένο αριθμό αισθήσεων, ποιείται δε χρήση τών πέντε αισθήσεων για να γνωρίσει τον εξωτερικό κόσμο ».

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι, πιθανόν όλα τα παραπάνω να μας ξενίζουν, δεν είναι ευκόλως μεταβιβάσιμα, δύσκολα κατανοούνται, καί εύκολα παρεξηγούνται ή καί παρερμηνεύονται αν δεν τύχουν επισταμένης μελέτης..

   Kανείς δεν θέλει αλλά καί δεν επιτρέπεται να επιβάλει τις απόψεις του για τις « πραγματικότητες » αυτές, αν βεβαίως τις αποδεχθούμε ως τέτοιες.

 Να λάβουμε όμως υπ’ όψιν ότι, έχουμε χρέος σαν Διδ.. Τεκτ.., να μεταβιβάζουμε στα πλαίσια της Πνευματικής Αλ-ληλεγγύης ( Ηθικός τεκτονικός κανών ), στο χώρο αυτό όπου υποτίθεται ότι δεν υπάρχει όριο στην αναζήτηση της αλήθειας, όχι δογματικά αλλά καλοπροαίρετα, τις εμπειρίες καί τα συμπεράσματα των μελετών και ερευνών μας.

 - Τα αποτελέσματα τής έρευνάς μας βασιζόμενα στον λεγόμενο « Ορθό Λόγο », οφείλουν να είναι προϊόντα τής πείρας μας καί της μελέτης τόσον τής Φύσεως όσον καί κατ’ ελάχιστον τών Μυήσεων του Τεκτονισμού, σε συνδυασμό με τις υπάρχουσες αντιστοιχίες του με τα Αρχαία Μυστήρια.

Τότε μόνον, αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα μπορούμε στα σοβαρά να ισχυριζόμαστε ότι ανήκουμε στις τάξεις του.

Ιόλαος

  

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

(1) Οι προς Κορινθίους επιστολές τού Αποστόλου Παύλου στο δέκατο πέμπτο καί

  δωδέκατο κεφάλαιο αντιστοίχως, είναι σχετικές με το θέμα. Εκεί αναφέρεται :

 « σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν, εστί σώμα ψυχικόν, καί

  εστί σώμα πνευματικόν. Αλλά ου πρώτο το πνευματικόν, αλλά το ψυχικόν, έπειτα

  το πνευματικόν. » ( Παρατηρούμε εδώ μια ιεραρχημένη εξελικτική διαδικασία )

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

(2) : και « οίδα άνθρωπον εν Χριστώ καί προ ετών δεκατεσσάρων είτε εν σώματι ουκ

  οίδα, είτε εκτός του σώματος ουκ οίδα, ο Θεός οίδεν.. αρπαγέντα τον τοιούτον έως

  τρίτου ουρανού.» ( Εδώ ομιλεί για εντός και εκτός του σώματος, και για ουρανούς ).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

(3) ( Όπως  αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του,

       ο Ιησούς είναι « αρχιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδεκ » )

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

(4)  Κάτι ανάλογο συναντούμε στην Καινή Διαθήκη  ( κατά Ιωάννη  κεφ. ΙΒ’ παρ. 43-45 )

   « Όταν δε το ακάθαρτον Πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρχεται δι’ ανύδρων

      τόπων ζητούν ανάπαυσιν, καί ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει. εις τον οίκον μου επιστρέψω

      όθεν εξήλθον. καί ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα καί σεσαρωμένον καί κεκοσμημένον.

      Τότε πορεύεται καί παραλαμβάνει μεθ ’ εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα

      εαυτού καί εισελθόντα κατοικεί εκεί, καί γίνονται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου

      χείρωνα τών πρώτων..» ( μια επί μέρους εφαρμογή είναι η βασκανία ή το κακό μάτι )

      

 

 

 

Please reload